Showing posts with label θετικά_πρότυπα. Show all posts
Showing posts with label θετικά_πρότυπα. Show all posts

October 4, 2014

Ποιο Σώμα;

«Κλείνω τα μάτια μου κι ονειρεύομαι την άλλη μου ζωή. Δηλαδή, το πως θα είμαι μετά την επέμβαση. Δεν έχω ονειρευτεί ποτέ τον εαυτό μου γυναίκα, πάντα με ονειρευόμουν ως άντρα. Όμως, μέχρι πρόσφατα, δεν κατάφερνα ποτέ να δω σώμα. Πάντα στο όνειρο μου βίωνα ότι είμαι άντρας, αλλά σώμα δεν έβλεπα. Πίστευα πως, με το να κάνω την εγχείρηση θα ήμουν πιο ευτυχισμένος άνθρωπος. Πίστευα πως το μοναδικό μου πρόβλημα ήταν το σώμα μου. Στην πορεία αντιλήφθηκα πως δεν ήταν.
Όμως το σώμα μας το κουβαλούμε μαζί μας 24 ώρες τη μέρα. Αυτοπροσδιοριζόμαστε με αυτό. Το σώμα είναι ένα μεγάλο βάρος για τους ανθρώπους που βιώνουν δυσφορία φύλου. Είναι σαν να δίνει οδηγίες ο εγκέφαλος και το σώμα δεν υπακούει. Δεν κρύβεται, δεν αλλάζει.
Οπότε, όταν νιώσεις πως δεν σου ανήκει η ταυτότητα σου, δεν σου ανήκει ούτε το σώμα σου. Δεν θέλεις να σε βλέπουν και να σε βιώνουν έτσι. Δεν θέλεις εσύ να βιώνεις αυτό το σώμα. Επειδή είσαι εσύ που κάνεις μπάνιο, εσύ που βλέπεις το σώμα σου. Άρα εσύ ξέρεις τι έχεις. Σε πιάνει πανικός, γιατί σκέφτεσαι "μα αφού δε μου αρέσει αυτό που έχω!".» –Alterego


Με αφορμή την πολυαναμενόμενη πρεμιέρα της νέας παραγωγής του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου «Ποιο Σώμα», σε σκηνοθεσία Κορίνας Κονταξάκη (Θέατρο Transcendental), συναντήσαμε τον Alterego, γραπτά του οποίου αποτέλεσαν τη βάση του σεναρίου των Κορίνας Κονταξάκη και Ελένης Κοσμά.

-Πολλές πτυχές της πραγματικότητας ενός ατόμου που βιώνει δυσφορία φύλου μας είναι άγνωστες. Παρατηρούμε πως στην κυπριακή καθημερινότητα αυτά τα άτομα δεν εκπροσωπούνται επαρκώς, ίσως και καθόλου. Για μας ήταν μια ευχάριστη έκπληξη η επιτυχία του έργου «Ποιο Σώμα» στον διαγωνισμό θεατρικών έργων PLAY, και το επερχόμενο ανέβασμα του από τον ΘΟΚ. 
- Καταρχάς, αυτό το έργο δεν αφορά μόνο τα άτομα που βιώνουν δυσφορία φύλου. Μας αφορά όλους. Το έργο, και αυτό δεν το λέω επειδή βασίζεται εν μέρει στη ζωή μου, θεωρώ ότι περνά ένα σημαντικό μήνυμα στον κόσμο. Μπορούν να ταυτιστούν με αυτό άνθρωποι που δεν βιώνουν την ίδια κατάσταση, επειδή έχει να κάνει καθαρά με την αποδοχή του εαυτού μας. Και στην τελική, είμαστε μια μικρή χώρα, είναι αδύνατο να μην συναντήσουμε σε κάποια φάση της ζωής μας μια τέτοια περίπτωση. Το θέμα είναι πώς αντιμετωπίζεται αυτή η περίπτωση. Μέσα από το έργο θεωρώ ότι μπορεί κάποιος να καταλάβει και την πλευρά του ατόμου που το βιώνει, αλλά και την πλευρά της οικογένειας που οφείλει να το αποδεχτεί. Το μήνυμα που θέλω προσωπικά να περάσει το έργο είναι ότι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι η ΑΓΑΠΗ, τίποτα άλλο. Αν το δείτε πιο σφαιρικά, η δυστυχία πηγάζει από την έλλειψη αγάπης. Αγαπώντας τον άλλο, με τον τρόπο μου τον βοηθώ: συμπάσχω μαζί του. Δεν τον λυπάμαι, δεν τον κουτσομπολεύω, δεν τον κρίνω. Είμαι εκεί, βράχος: «σε αγαπώ, θα σε βοηθήσω, θα σε στηρίξω, είμαι δίπλα σου, σε αποδέχομαι». Αυτό θέλω να ακουστεί.

- Η αποδοχή για την οποία μιλάς προϋποθέτει όμως μια πάλη, διαφορετική από αυτή που περιμέναμε. Δηλαδή, δεν είναι τόσο η σύγκρουση με την κοινωνία για να φτάσεις στην αποδοχή, αλλά η σύγκρουση με τον εαυτό...
- Ναι. Ο καθένας μας, για τους δικούς του λόγους περνά από τη διαδικασία πάλης με τον εαυτό του. Μόλις κατάλαβα τι μου συνέβαινε, πίστευα κι εγώ ότι φταίει η κοινωνία. Όχι για αυτό που είμαι, αλλά, της έριχνα το φταίξιμο που εγώ φοβάμαι να το εκφράσω, γιατί θα με αρνηθεί, θα με απορρίψει, θα με περιθωριοποιήσει. Τα γραπτά μου, αν τα δείτε, στην αρχή έχουν μόνο θυμό, μίσος, ενώ στην ουσία δεν είχα βιώσει ούτε bullying (face to face), ούτε κάτι παρεμφερές. Στην πορεία αντιλήφθηκα ότι η μάχη που γινόταν ήταν με τον εαυτό μου, δηλαδή με το να αποδεχτώ αυτό που είμαι. Με την αποδοχή δεν μπορεί κανείς να σε επηρεάσει ή να πει πως αυτό που νιώθεις πως είσαι, είναι λάθος. Οπότε οι σεναριογράφοι πήραν τα γραπτά μου, κι από εκεί εμπνεύστηκαν. Είδαν ότι η μάχη ήταν καταρχήν μεταξύ της θηλυκής και αρσενικής μου πλευράς μέχρι να φτάσω στο επίπεδο της αποδοχής. Έπειτα έρχεται η σύγκρουση με την οικογένεια λόγω της δυσκολίας που υπάρχει στο να το αποδεχτούν. Είναι προτιμότερο να στηρίξεις το παιδί σου, από το να αναρωτιέσαι γιατί να του συμβαίνει αυτό.


- Η σύγκρουση με τον εαυτό, στο έργο προσωποποιείται. Βλέπουμε τον “Πάρη” να εμφανίζεται και να ζει παράλληλα με την “Ιωάννα”, με ό,τι προϋποθέτει αυτό. Αυτό στην πραγματικότητα πως το βίωνες;
- Σε πολύ μικρή ηλικία, γύρω στα 7, θυμάμαι περίμενα να φύγουν από το σπίτι οι γονείς μου, για να πάω να πάρω το κοστούμι του μπαμπά μου, να φορέσω την γραβάτα του - να έχει δεμένη γραβάτα, ήταν το άγχος μου! Δεν ήξερα να την δένω και παρακαλούσα πάντα να έχει γραβάτα δεμένη για να την σφίξω, γιατί τον έβλεπα που ντυνόταν και έκανε την συγκεκριμένη κίνηση. Να βάλω τα παπούτσια του, με το τακουνάκι για να κάνουν θόρυβο. Ή, θυμάμαι ήθελα να γίνω τραπεζικός υπάλληλος επειδή πήγαινα στην τράπεζα και έβλεπα τον υπάλληλο με το κοστούμι. Είχε και αυτή την ταμειακή μηχανή που βγάζει το χαρτάκι, και ήθελα κι εγώ απ’ αυτήν (γέλια).Υπήρχε πολύ έντονα η μίμηση, δηλαδή έβλεπα στην τηλεόραση ηθοποιούς και μου άρεσαν - γενικά είχα κόλλημα με τους ωραίους άνδρες. Έβλεπα έναν ωραίο άνδρα και ήταν λες και τον είχα ερωτευτεί, αλλά αυτό που βίωνα ήταν «θέλω να είμαι εκείνος!». Το ίδιο ένιωθα και με ένα ξάδερφο μου. Τον έβλεπα, έβλεπα τα χέρια του, αντέγραφα τις κινήσεις του, νόμιζα ότι με το να τον μιμούμαι, γινόμουν αυτός. Κάπως έτσι άρχισα να το συνειδητοποιώ.

-Και η συνειδητοποίηση έφερε την σύγκρουση;
-Σαφώς. Σε ηλικία 17-18 χρόνων, προσπάθησα να σκοτώσω τον “Πάρη”. Πίστευα ότι δεν πρέπει να υπάρχει. Ότι πρέπει να είμαι κορίτσι όπως είναι οι φίλες μου και πως πρέπει να βγαίνω με άνδρες. Το προσπάθησα…αποδυνάμωνα τον “Πάρη”. Όμως κατέληγε σε αποτυχία. Αυτό που ήθελα ήταν να ζήσω. Άφησα τον "Πάρη" να νιώσει και να έρθει σε επαφή με κορίτσια. Κάνοντας τις πρώτες μου σχέσεις, και ενώ ένιωθα ευτυχισμένος, πάντα κάτι έλειπε. Ένιωθα πως δεν είμαι αρκετός ούτε γι’ αυτές, αλλά ούτε και για μένα. Εκεί άρχισε να μεγαλώνει η σύγκρουση· “δεν πρέπει να υπάρχει - πρέπει να υπάρχει”. Ήθελε να υπάρχει.
Γι’ αυτό δεν ήθελα να βγαίνω από το σπίτι μου. Δεν ήθελα να πηγαίνω έξω και να πρέπει να συστηθώ. Ο μόνος τρόπος που μπορούσα να με δει κάποιος, ήταν σε ένα chat site. Εκεί έμπαινα, άλλαζα το όνομα μου και μπορούσα να πάρω μορφή. Έβρισκα κοπέλες και μιλούσα ως “Πάρης” πλέον. Κάναμε και σχέσεις (γέλια). Εφηβικά πράγματα, όμως από εκεί η ζωή μου ξεκίνησε να περνά στο φανταστικό. Έφευγε το πραγματικό, κι ο "Πάρης" ζούσε.

- Και άρχισες να βιώνεις τον "Πάρη" σαν «αυτόνομη και απαιτητική προσωπικότητα»...
- Ναι. Από κάποια φάση και μετά, ο “Πάρης” το απαιτεί να φαίνεται. Αυτή την απαίτηση την βίωνα πρώτα σωματικά, δηλαδή ένιωθα μέσα μου ότι θέλει να βγει εκείνος ο εαυτός που πραγματικά είμαι, όμως λόγω δουλειάς, λόγω γονιών, λόγω κοινωνίας να πρέπει να καταπιέζεται, να μη φαίνεται. Μετά, συναισθηματικά. Δηλαδή στις σχέσεις μου, ο “Πάρης” ήταν στο απόγειο. Απαιτούσε. Δηλαδή ένιωθα το σώμα μου να θέλει, να ποθεί, να εκφράζεται αντρικά, σε συνδυασμό με ιδιαίτερη τρυφερότητα και ρομαντισμό λόγω της θηλυκής μου πλευράς, της “Ιωάννας”.

- Και παράλληλα η “Ιωάννα”, κλεισμένη στο δωμάτιο της, για να μην την ρωτήσει κανένας το όνομα της...
- Η οικογένεια μου ήταν οι μόνοι άνθρωποι που δεν με ενοχλούσε τόσο να με φωνάζουν με γυναικείο όνομα. Δεν το αποδεχόμουν, αλλά το δεχόμουν πιο ήρεμα. Κοινωνικά, έξω τώρα, υπήρχαν φορές που επιβαλλόταν το “Ιωάννα”. Π.χ. στο σχολείο, στις σπουδές, στη δουλειά, δεν μπορούσα να το αποφύγω. Το βίωνα όμως πάνω στο σώμα μου, δηλαδή την ώρα που έπρεπε να πω το όνομα “Ιωάννα”, η φωνή μου αλλοιωνόταν, ίσα που έβγαινε από το στόμα μου. Ή άλλαζε το σχήμα του σώματος μου, έκλεινα τους ώμους μου για να κρύψω το στήθος μου. Άλλαζε ο τρόπος που περπατούσα, ο τρόπος που καθόμουν, απλά επειδή είπα “Ιωάννα”. Ανέφερα το θηλυκό, οπότε έπρεπε να το εκπροσωπήσω.
Το μόνο πράγμα που με πονούσε πραγματικά ήταν να το ακούω από ανθρώπους που, ενώ έβλεπαν ποιος είμαι, επιβαλλόταν να το πουν. Π.χ. όταν ήμουν με την κοπέλα μου, και έπρεπε να με συστήσει σε άλλους που δεν το ξέρουν, «Η φίλη μου η “Ιωάννα”».
Μα, ποιά “Ιωάννα”; Καταρχήν με κάνεις εμένα γυναίκα. Και αμέσως με κάνεις γυναίκα στα μάτια του οποιουδήποτε. Αμέσως μειώνεται ο ανδρισμός μου, νιώθω μειονεκτικά, νιώθω ότι είμαι λειψός.

- Ένα άτομο που βιώνει δυσφορία, που δεν έχει φτάσει στην αποδοχή, τι θα το συμβούλευες από τη θέση που είσαι τώρα;
- Πρέπει να μιλάς! Αν δεν μπορούν οι φίλοι σου να σε ακούσουν, να βρεις άλλους φίλους. Πολύ σημαντικό, όταν καταφέρεις να ανεξαρτητοποιηθείς οικονομικά, το πρώτο σου βήμα να είναι ο ψυχολόγος. Βοηθά απίστευτα το να νιώθεις πως δεν είσαι μόνος σου. Και, εξίσου σημαντικό αλλά δύσκολο, είναι να ανοίξεις γραμμές επικοινωνίας με τους γονείς σου. Να τους μιλάς για κάποια θέματα, να τους προετοιμάζεις.


- Εσύ με τους γονείς σου έχεις γραμμή επικοινωνίας για αυτό το θέμα;
- Σε όλη τη ζωή μου με το που έβαζα το κλειδί στην πόρτα του σπιτιού και την άνοιγα για να μπω, κατευθείαν το σώμα, η φωνή, οι κινήσεις, μεταμορφώνονταν - όσο γινόταν δηλαδή - σε “Ιωάννα”. Ένιωθα πως έτσι δεν τους πληγώνω. Αυτό όμως με τα χρόνια με έκανε κομμάτια, έχανα το εαυτό μου. Ο “Πάρης” ασφυκτιούσε, η “Ιωάννα” το ίδιο.
Στη μαμά μου μίλησα πριν από 2 χρόνια σχεδόν. Δε μπορούσε να το καταλάβει. Δεν ήθελε. Ήρθε μια μέρα και μου είπε για μια μάνα που υπέφερε γιατί έπρεπε να κρύψει τις φωτογραφίες του γιού της (που έκανε την επέμβαση). Τη ρώτησα απλά «Αυτός, ξέρεις πόσο υπέφερε πριν κάνει αυτό το βήμα;». Προφανώς δεν ήξερε. Από την άλλη, ο πατέρας μου έψαχνε χρόνια για μένα χωρίς να το ξέρω, αλλά έψαχνε για την ομοφυλοφιλία, όχι για τη δυσφορία. Μου είπε, «ο κόσμος είναι κακός, θα σε κρίνει, αλλά είσαι παιδί μου και θέλω να βρεις τον δρόμο σου. Ό,τι κι αν κάνεις είμαι δίπλα σου, θέλω να είσαι καλά». Η μητέρα μου ακόμη βρίσκεται σε άρνηση…

- Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ομοφυλοφιλίας και δυσφορίας γένους;
- Η διαφορά είναι ξεκάθαρη. Η ομοφυλοφιλία δεν έχει να κάνει με το πώς ένας άνθρωπος βιώνει το σώμα του, αλλά με την σεξουαλική του ταυτότητα. Η δυσφορία γένους δεν έχει καμία σχέση με τον σεξουαλικό προσανατολισμό ενός ατόμου. Αφορά στην έντονη δυσφορία που βιώνει ένα άτομο για την ανατομική του εικόνα, το σώμα του δηλαδή, το οποίο δε συμβαδίζει με αυτό που είναι πραγματικά. Ένας άντρας μέσα σε γυναικείο σώμα και το αντίθετο. Είναι σημαντικό να αναφέρω πως η «Δυσφορία Γένους», επίσημα πλέον, δεν θεωρείται ψυχική διαταραχή αφού έχει αφαιρεθεί από το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο για τις Ψυχικές Διαταραχές της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρίας (DSM-IV-TR).

- Πως βλέπεις το θέμα αποδοχής στην Κύπρο;
- Γενικά είναι δύσκολο να αντιμετωπίζεις δυσφορία φύλου και να ζεις σε αυτή τη χώρα. Η άγνοια κάνει τους ανθρώπους να φοβούνται, να κρίνουν και να απορρίπτουν την διαφορετικότητα. Είμαστε κλειστή κοινωνία αλλά αυτό μπορεί να μας κάνει να είμαστε πιο ανθρώπινοι. Ο καθένας έχει δικαίωμα να ζήσει ελεύθερα και να σέβεται τον διπλανό του. Με φοβίζει η κοινωνία μας, αλλά ελπίζω πως μια μέρα, θα πάμε βήματα μπροστά.

- Δηλαδή, το επόμενο σου βήμα είναι η επέμβαση;
- Η επέμβαση είναι το τελικό στάδιο. Η επέμβαση δεν λύνει όλα τα θέματα μου, όμως θα βοηθήσει τη ζωή μου - θα είναι η ζωή μου πολύ καλύτερη ποιοτικά. Δηλαδή, δε θα έχω τα κολλήματα που έχω τώρα, π.χ. το να μη μπορώ να πάω στη θάλασσα: δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να αγαπάς τη θάλασσα και να μην μπορείς να πας. Θα φύγουν πολλές από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω στην καθημερινότητα μου, στις κινήσεις μου, στον τρόπο που εκφράζομαι, ερωτεύομαι, ζω. Θα χαλαρώσει το σώμα μου, θα ανοίξουν οι ώμοι μου. Τώρα το σώμα μου είναι κλειστό.
Το επόμενο βήμα, είναι να μπορέσω να έχω πλήρη αποδοχή, να πατώ στα πόδια μου, να έχω τη δουλειά μου, γιατί το να πάω να κάνω την εγχείρηση - ωραία, τέλεια: θα μπορώ να πραγματοποιήσω κάποια όνειρα μου, αλλά αν δεν έχω δουλειά, αν δεν έχω γη να πατήσω, απλά θα κλειστώ στο σπίτι μου πάλι και θα απολαμβάνω το καινούργιο μου σώμα στον καθρέφτη (γέλια). Όταν είσαι αυτόνομος έχεις έναν άλλο αέρα, σχεδόν πετάς. Προσπαθώ και είμαι σε καλό δρόμο, να καθαρίσει το μυαλό μου από άχρηστες και απαισιόδοξες σκέψεις, γιατί μετά από τόσα χρόνια καταπίεσης το σώμα μου φωνάζει.

- Ποια πιστεύεις ότι θα είναι η σχέση «Πάρη»-«Ιωάννας» μετά την επέμβαση;
- Πριν πω για το μετά θα σας πω για το τώρα. Το όνομα που θα μου δώσει ο απέναντι μου είναι δικό του θέμα. Σημασία έχει ότι εγώ νιώθω καλά με αυτό που είμαι. Ευτυχώς στα 25 ήρθε η πλήρης αποδοχή του εαυτού μου, σε συνδυασμό με την βοήθεια αρκετών σπουδαίων ανθρώπων. Πλέον δεν με επηρεάζει ο τρόπος που με βλέπουν οι άλλοι. Δεν ντρέπομαι πια.
Τώρα που άρχισα να αποδέχομαι ότι η θηλυκή μου πλευρά δε μπορεί να χαθεί και δεν θέλω να χαθεί, ο «Πάρης» και η «Ιωάννα» είναι δίπλα - δίπλα, και έτσι το βιώνω. Μόνο το σώμα αλλάζει… ο ψυχικός μου κόσμος, ο χαρακτήρας μου δεν μπορεί να αλλάξει. Το πιο σημαντικό για μένα είναι να φτάσω στην αυτοπραγμάτωση μου. «Πάρης»- «Ιωάννα» στην ίδια γραμμή και προχωρούμε. Αυτό.


Ποιο Σώμα; - Παραστάσεις:
Λευκωσία: Αποθήκες ΘΟΚ (πρώην Νέα Σκηνή)
Επίσημη πρώτη: 8 Οκτωβρίου 2014
Τετάρτη και Πέμπτη (από 9 Οκτωβρίου μέχρι και 20 Νοεμβρίου)
Οι παραστάσεις αρχίζουν στις 8.30μ.μ.

Σκηνικά και κοστούμια: Γιώργος Χιώτης 
Μουσική: Αγγελική Κουάλη
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Κοσμά.
Ερμηνεύουν οι: Μαρίνα Μανδρή, Νάγια Αναστασιάδου, Έλενα Παπαδοπούλου, Γιώργος Αναγιωτός.


Με εκτίμηση,



KillaFlava and her Marmite


June 1, 2014

Ευχαριστήριο

Το παρόν φωτορεπορτάζ αναρτήθηκε ως απάντηση σε δημοσίευμα online εφημερίδας, που αναφέρει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:
"Εικόνες που δεν τιμούν κανένα και θα βγουν και εκτός Κύπρου. Η προσπάθεια να εξελιχτούν όλα ήρεμα και πολιτισμένα στο 1ο Gay Pride - που η αλήθεια είναι πως έχει διχάσει την Κυπριακή κοινωνία- πήγε στο βρόντο." Πηγή: εδώ.
































Με εκίμηση,



Η Killa Flava και η Marmite της.

May 20, 2014

'69

 

Το 1969 ήταν σημαδιακή χρονιά: Οι Led Zeppelin εκυκλοφορήσαν το πρώτο άλμπουμ τους, έγινεν η πρώτη επιτυχής μεταμόσχευση καρδιάς τζαι ο άθρωπος επάτησε για πρώτη φορά στο φεγγάρι. 
Τζαι πολλά έτη φωτός μακριά που το φεγγάρι, σε ένα σκοτεινό club, το Stonewall Inn, σε κάποιον δρόμο της Νέας Υόρκης, κάτι παιδκιά εστέκουνταν σειρά, ο ένας δίπλα που τον άλλον τζι εκαρτερούσαν το γυρίν τους, φοΐτσιασμένοι. Εν ήταν η πρώτη φορά που τους ετύγχαινε. Εξέραν ‘ντα’μ’που έπρεπεν να κάμουν για να γλυτώσουν το ξύλο: Να φκάλουν την ταυτότητα τους, να πιστοποιηθεί το φύλο τους τζαι να ποζάρουν για την καθιερωμένη φωτογραφία που θα κοσμούσε το εξώφυλλο κάποιας φυλλάδας το επόμενο πρωΐ: “Σοκ! Ιδού οι τοιούτοι της Νέας Υόρκης”.
Σε περίπτωση που η ενδυμασία κάποιου επροκαλούσεν υποψία, αναγκάζετουν να πάει στις τουαλέτες μαζί με μιαν γιεναίκα αστυνομικό, η οποία εταυτοποιούσεν το φύλο του με τρόπο εξευτελιστικόν τζαι πρόστυχο. Αν ήταν άντρας ντυμένος γιεναίκα εσυλαμβάνετουν επι τόπου. Αν ήταν γιεναίκα,  ήταν αναγκασμένη δια νόμου να φορεί τουλάχιστον 3 κομμάθκια ένδυσης τα οποία θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν “γυναικεία”. Σε αντίθετη περίπτωση επερνούσαν της χειροπέδες.
Συνηθισμένα πράματα στην Αμερική του 1969. Οι θαμώνες υπομέναν σιωπηλά την μιαν αστυνομική έφοδο μετά την άλλη, αντιμέτωποι με την σωματική τζαι την λεκτική βία, τον εκφοβισμό, τον χλευασμό, τον εξευτελισμό μόνο τζαι μόνο επειδή ήταν διαφορετικοί. Επειδή ήταν γκέη.
Τζείνη την νύχταν όμως, κάτι άλλασσε. Τα παιδκιά του club, απηυδισμένοι νέοι αθρώποι, επατήσαν πόιν!
Αρνηθήκαν να δείξουσιν ταυτότητα. Εν ακολουθήσαν καμιάν αστυνομικό στις τουαλέτες. Ενώσαν τις φωνές τους, εσταθήκαν ο ένας δίπλα που τον άλλον τζαι εξεγερθήκαν. Τζι εν αφήκαν κανέναν με να τους φοΐτσιάσει, με να τους υποτάξει.   
Άμμαν είδαν οι αστυνομικοί πως η κατάσταση εν ήταν διαχειρίσιμη πκιον, αποφασίσαν να πάρουν όσους πιο πολλούς που τους θαμώνες στο τμήμα. Δκυο-τρείς πιο λυσσιάριδες αστυνομικοί αρκέψασιν να χουφτώνουν ορισμένες που τις λεσβίες μέσα στο club την ώρα που προσπαθούσαν να τις συλλάβουν, πράξη που επροκάλεσεν μιαν γενικότερην αναστάτωση. Όσοι που τους παρευρισκώμενους εν είχαν συλληφθεί, αντίς να βουρίσουν να φύουν όπως εκάμναν συνήθως, εμείναν στην είσοδο του club, τζαι σιγά σιγά άρεκψε να μαζεύκεται τζιάλλος κόσμος.
Οι αστυνομικοί εχάσαν τα. Τούτοι οι αθρώποι, άλλωστε, ήταν μιάσματα. Τούτοι οι αθρώποι - οι μαλακτοί, οι αρσενοκοίτες, οι απόκληροι - ως τότε εσσιύφκαν κκελλέ, τζαι εδέχουνταν κάθε μορφής καταπίεση.
Τζι όμως, τούντην φορά καμιάν 150ρκά άτομα εστέκουνταν πόξω που το club – κάποιοι θαμώνες, κάποιοι περαστικοί - τζαι εθωρούσαν τους συλληφθέντες να μεταφέρουνται μέσα στις αστυνομικές κλούβες.
Ένας εφώναξε “Gay power!”, άλλος ετραγούδαν ένα επαναστατικό τραγούδι. Κάποιος αστυνομικός εκούντησεν μιαν τραβεστί, τζαι τζείνη εγύρισεν του την τσάντα της πας στην κκελλέ. Το πλήθος εχειροκρόταν!  Οι περαστικοί αρκέψαν να πετάσσουν πρώτα σελίνια τζαι ύστερα μπουκάλλες προς τους αστυνομικούς. Έπεσε σύρμα ότι όσοι θαμώνες εμείναν μέσα στο club εξυλοκοπούνταν τζείνη την ώρα.  Άρκεψε να μαζεύκεται παραπάνω κόσμος που τα γυρόν μαχαζιά.
Μια λεσβία εμάσσιετουν να ξεφύγει που τέσσερεις αστυνομικούς που εμάχουνταν να την ακινητοποιούσαν τζαι τζείνη εσυνέχιζε να παλεύκει. Φακκά της ο ένας αστυνομικός με το γκλομπ πας στην κελλέ επειδή επαραπονέθηκε πως οι χειροπέδες ήταν πολλά σφιχτές. Ο κόσμος άρκεψε να γιουχαΐζει. Γυρίζει η λεσβία προς τον κόσμο γυρόν τζαι φωνάζει τους: "Γιατί δεν κάμνετε κάτι ρε παιδκιά;". Ακινητοποιούν την ξανά οι αστυνομικοί τζαι κωλοσύρνουν την μέσα στην κλούβα. Το πλήθος εξαγριώνεται παραπάνω. Ήταν μαζεμένοι πας τους 500 τωρά.
Στην προσπάθεια τους να απομακρύνουν το πλήθος τζαι να επαναφέρουν την τάξη, οι αστυνομικοί κουντούν στα τυφλά, με μανία, τζαι ρίφκουν κάποιους που τους περαστικούς χαμαί. Κάποιοι που τους αθρώπους που εν μέσα στην κλούβα ξεφεύγουν. Η εξέγερση φτάνει το απόγειο της με το πλήθος να να είναι πλέον ανεγξέλεγκτο. Κάποιοι που τους συμμετέχοντες μάχουνται (τζαι καταφέρνουν) να αναποδογυρίσουν μιαν που τις αστυνομικές κλούβες.
Πεζοί αστυνομικοί τζαι κάποια αστυνομικά οχήματα τρέπονται σε φυγή.
Οι αθρώποι που εμαζευτήκαν φωνάζουν για τα δικαιώματα τους. Απαιτούν ίση μεταχείριση. Πετάσσουν πέτρες, τούβλα, σκουπίδκια. Ορισμένοι αστυνομικοί κλειδαμπαρόνουνται μέσα στο club, περικυκλωμένοι που αθρώπους που ανεκτήκαν που’λλόου τους τόσα πολλά, για τόσο πολλη τζαιρό τζαι εν αντιδράσαν.  Το πλήθος περικυκλώνει τους αστυνομικούς που εχωστήκαν μέσα στο club. Σπάζουν τα παράθυρα. Πετάσσουν μέσα αναμμένα σκουπίθκια. Οι αστυνομικοί φκάλλουν πιστόλια.
Που μακριά, ακούουνται σειρήνες. Καταφθάνουν ενυσχίσεις για να ελευθερώσουν τους πολιορκημένους αστυνομικούς. Το πλήθος σχηματίζει τείχος τζαι δεν τους αφήνει να περάσουν. Ένας από τους συμμετέχοντες συνοψίζει:
“Οι μπάτσοι είχαν ξεφτιλιστεί παντελώς. Αυτό δεν είχε ξαναγίνει. Οι μπάτσοι ήταν πιο θυμωμένοι απο ποτέ, γιατί ενώ άλλες μειωνότητες είχαν εξεγερθεί, οι πούστηδες [sic] υποτίθεται δεν έπρεπε να εξεγερθουν! Καμιά ομάδα δεν είχε εξαναγκασει ποτέ τους μπάτσους σε υποχώρηση κι έτσι ο θυμός τους ήταν απερίγραπτος. Ήταν έτοιμοι να σκοτώσουν”.
Σε μια εξέλιξη-έκπληξη, οι αθρώποι στην εμπροσθογραμμή των εξεγερμένων πιάνουνται που τους ώμους τζαι ξεκινούν να χορεύκουν καν-καν, τραγουδώντας ταυτόχρονα ένα γνωστό τραγούδι της εποχής, με τους στίχους διασκευασμένους ώστε να δείχνουν πόσο αψηφούσαν τους αστυνομικούς.
Οι αστυνομικοί εφκάλαν τα γκλομπ.
Εσαπατζιάσαν όποιον εβρέθηκεν στον δρόμο τους. Πολλοί εκαταλήξαν στον νοσοκομείο τζείνη την νύχτα, αλλά δεν το εβάλαν κάτω.
Τις επόμενη μέρα, η κατάσταση επαρέμεινεν εμπόλεμη στην περιοχή του Stonewall Inn. Οι τοίχοι εγεμώσαν graffiti με συνθήματα υπέρ των γκέη τζαι ώσπου να νυχτώσει οι δρόμοι γύρω που το club ήταν ασφυκτικά γεμάτοι. Χιλιάδες άτομα, γκέη, λεσβίες, τραβεστί αλλά και στρέητ, ήρταν να υποστηρίξουν την εξέγερση. Και για πρώτη φορά (καθότι η ομοφυλοφιλία ήταν ποινικό αδίκημα) ομόφυλα ζευγάρια εφιλιούνταν ανοιχτά, μέσα στους δρόμους, τζαι εκφράζαν την σεξουαλικότητα τους άφοβα, με την στήριξη ούλλου του κόσμου που εμαζεύτηκεν για να τους συμπαρασταθεί.  Οι συγκρούσεις με την αστυνομία εσυνεχιστήκαν για δεύτερη νύχτα και ήταν εξίσου βίαιες.
Τις επόμενες μέρες, αθρώποι που δεν ήταν καν παρόντες στην εξέγερση εκινητοποιηθήκαν. Τζαι τούτη η ομάδα, η κατατρεγμένη, εσυσπειρώθηκε τζαι άρχισε να παλέφκει για τα δικαιώματα της σαν σύνολο, περήφανη πλέον για την ύπαρξη της τζαι χωρίς να χώννεται άλλο σε σκοτεινά clubs τζαι να ανέχεται την καταπίεση, την βία τζαι τον εξευτελισμό.
Εις μνήμην της εξέγερσης του Stonewall τζαι της απαρχής του κινήματος υπερ των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ, τα πρώτα χρόνια μετά την εξέγερση εγίνετουν μπροστά που το club η εκδήλωση “Ετήσιας Θύμισης”, υπο μορφή διαμαρτυρίας.
Σιγά σιγά τούτη η εκδήλωση εσταμάτησε να εν διαμαρτυρία τζαι έγινε πορεία Υπερηφάνειας – δηλαδή μια μέρα κατά την οποία τα ΛΟΑΤ άτομα φκαίνουν στον δρόμο τζαι γιορτάζουν το σθένος με το οποίο εδιεκδικήσαν, τζαι εκερδίσαν, (κάποια που) τα αυτονόητα δικαιώματα τους.
Τζαι ναι! Νιώθουν υπερηφάνεια για όσα εκαταφέραν μέσα που τις συγκρούσεις τους, είτε αυτές ήταν συναισθηματικές, σωματικές, βίαιες ή αιματηρές. Συγκρούσεις με τους γύρω τους ή ακόμα και με τον ίδιο τους τον εαυτό.
***
Το πιο πάνω κείμενον εγράφτηκε ως model answer για να βοηθήσει ούλλους τους γονιους που αναρωθκιούνται τι να πουν στα κοπελλούθκια τους για τους "πούστηδες"  που "εν αντρέπουνται" τζαι φκαίνουν τζαι "προκαλούν", τζαι "διαφημίζουν" τις "προτιμήσεις" τους, τζαι για ούλλους τους συμπολίτες μας που “δεν έχουν πρόβλημα με τους γκέης, μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν σπίτι τους, αλλά [...]".



Τζαι για τούτον:




Με εκτίμηση,



Η Marmite της Killa Flava

October 28, 2013

Όταν μεγαλώσω... (3)

...θέλω να γίνω ο Macklemore.


When kids are walking 'round the hallway plagued by pain in their heart
A world so hateful some would rather die than be who they are
And a certificate on paper isn't gonna solve it all,
But it's a damn good place to start.

Με εκτίμηση  (και μια συγνώμη για την μεγάλη αποχή),

H Marmite της KillaFlava.

March 9, 2013

Και στα δικά μας?!


Διάβασα την εμπεριστατωμένη και μακροσκελή ανάλυση της Ούφ!  για τις δηλώσεις της Ιεράς Συνόδου Κύπρου, στις 6 Μαρτιου 1013 2013,  σχετικά με το σύμφωνο συμβίωσης, την καύση νεκρών, και το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία.

Ασχέτως της πίστης ή μη πίστης μου, ήθελα να σταθώ σε ορισμένα σημεία βασισμένα κυρίως στα σχόλια κάτω που την ανάρτηση. 

Τζαι επειδή εν ήθελα να τρολλάρω το μπλόγκ της Ουφ, είπα να τα παραθέσω σε νέα ανάρτηση:

Στην πλειοψηφία τους, οι ομοφυλόφιλοι δεν "επιμένουν να θέλουν να αναγνωρίσει η Εκκλησια" τίποτε. Το σύμφωνο συμβίωσης εν συμβατική σχέση μεταξύ δύο συναινούντων ενηλίκων που, ακριβώς, δεν "θέλουν να αναγνωρίσει η Εκκλησία" την σχέση τους. Θέλουν να την αναγνωρίσει η Πολιτεία. Μόνο!

Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως το σύμφωνο δεν αφορά μόνο ομόφυλα ζευγάρια. Για ετερόφυλα ζευγάρια που έχουν την επιλογή εκκλησιαστικού ή πολιτικού γάμου και δεν την θέλουν, νομίζω εν αυτονόητοι οι λόγοι για τους οποίους να μπαίνουν σε σύμφωνο. Για ομόφυλα ζευγάρια, πέρα που όλους τους αυτονόητους λόγους, ρυθμίζει θέματα για τα οποία δεν υπάρχει "εύκολος" τρόπος ρύθμισης, όπως η αναγνώριση των παιδιών του άλλου συντρόφου, κληρονομικά θέματα, και θέματα πληρεξουσιότητας σε περίπτωση αρρώστιας ή θανάτου του συντρόφου. 

Αν η Εκκλησία δεν μου επιτρέπει να "παντρευτώ" με τις ευλογίες της (που προφανώς δεν μου το επιτρέπει), τζαι ούτε η Πολιτεία μου προσφέρει την πολυτέλεια του πολιτικού γάμου, πως αλλιώς μπορώ να κατοχυρώσω νομικά την μακροχρόνια, συναινετική, μονογαμική σχέση αγάπης και αφοσίωσης που σύναψα σαν ενήλικας με άλλον ενήλικα;

Γιατί επιμένουν οι ομοφυλόφιλοι να θέλουν να αναγνωρίσει η Εκκλησία την σχέση τους; Το πιο απλό και χαζό επιχείρημα σε τούτη την περίπτωση θα ήταν να αντικαταστήσουμε την λέξη “ομοφυλόφιλοι” με μιαν άλλη μειονότητα. Όμως πιστεύκω εν πολλά φτηνό επιχείρημα τούτο, παρόλο που υπογραμμίζει την ξεκάθαρη διάκριση  που δημιουργεί τούτος ο προβληματισμός.

Υποθέτω πως τζείνο που ενοχλεί τους “θρήσκους” ομοφυλόφιλους (τζαι ξεκαθαρίζω πως δεν συγκαταλέγομαι σε τούτη την κατηγορία) είναι η εξόφθαλμη υποκρισία σχετικά με την δική τους “αμαρτία”. Εαν πιστεύκουν στον Θεό, τζαι άρα κάτω που το δόγμα της Ορθοδοξίας δεχονταί ότι η ομοφυλοφιλία τους είναι ενα πάθος, τι κάμνει το δικό τους πάθος πιο ξεχωριστό που τα υπόλοιπα, ώστε να μεν τους δέχεται στους κύκλους της η Εκκλησία; Μοιχούς, κλέφτες, δολοφόνους και λοιπούς καταπατούντες των 10 εντολών ή των 7 θανάσιμων αμαρτημάτων πως τους παντρεύκει; Ανήλικα(!) με την συγκατάθεση των γονιών τους πως τα παντρεύκει; Κατάδικους τζαι χωρισμένους; Εαν οι ομοφυλόφιλοι πιστεύκουν στον Θεό, τζαι δεκτούν το «πάθος» τους, τζαι προσπαθούν καθημερινά να μεν έχουν τούτον τον “εθισμό” ή την “ροπή”,  η Εκκλησιά τους γιατί δεν τους διά δίοδο προς τον Θεό τους, όπως διά στους άλλους “αμαρτωλούς”; Θα μου πεις.. Ξεκάθαρα αν θέλουν να παντρευτούν, σημαίνει πως δεν ξεπέρασαν την ροπή, τον εθισμό τζαι το πάθος τους. Οι λοιποί αμαρτωλοί πως ξέρει η Εκκλησία αν το εξεπεράσαν  τζαι παντρεύκει τους; Τι διά το δικαίωμα στην κοπέλα που συζεί με τον φίλο της τζαι έμεινε έγκυος να παντρευτεί στην εκκλησιά τζαι σε δυο γκέη όϊ; Έσσιει κάποιαν κλίμακαν αμαρτίας στην οποία οι ομοφυλόφιλοι χτυπούν κόκκινο τζαι τζείνη όϊ; Τούτα υποθέτω εν ερωτήματα που ήταν να θέσει κάποιος θρήσκος ομοφυλόφιλος (παρόλο που προσωπικα βρίσκω οξύμωρο τον όρο, είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν και τέτοιοι).

Το θέμα όμως στην παρούσα περίπτωση ένεν αν θα δεκτεί η Εκκλησία να παντρεύκει ομοφυλόφιλους. Τζείνο που εν πραγματικά εξοργιστικό είναι ο ετσιθελισμός με τον οποίο η Εκκλησία εκφράζει άποψη για ένα θέμα που στην προκειμένη αφορά την Πολιτεία και μόνο. Να κάμουμεν μια παύση σε τούτο το σημείο για να δούμεν ούλλοι μαζί τζαι τον τρόπο με τον οποίο επρολόγισεν η Ιερά Σύνοδος το ανακοινωθέν της:
“Η Ιερά Σύνοδος πληροφορήθηκε από τα Μ.Μ.Ε. ότι ετοιμάζεται νομοσχέδιο για τη νομική ρύθμιση της συμβίωσης ετερόφυλων αλλά και ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Παρόλο που πιστεύουμε ότι θα κληθούμε από τη Βουλή να εκθέσουμε τις απόψεις μας κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου, επιθυμούμε να πληροφορήσουμε τους πιστούς για τη θέση της Εκκλησίας επί του θέματος αυτού: [….]”
Μα ένα λεπτό… να κληθείς απο την Βουλή να εκθέσεις τις απόψεις σας ως ΤΙ;

Εν μας κανεί που δεν συνδράμεις ούτε οβολόν προς την Πολιτεία, έσσιεις τζαι την απαίτηση, η Πολιτεία όϊ μονον να σε καλέσει να πεις την άποψην σου, αλλα να σου βάλει τζαι ΄φτιν, τζαι να στερήσει ένα Ανθρώπινο Δικαίωμα, που πολίτες που εν απόλυτα σωστοί στις υποχρεώσεις τους απέναντι της, τζαι πκιερώνουν τζαι μιαν φάουσαν σε φόρους! Εγώ που πκιερώνω δηλαδή να καταπιέζουμαι, τζαι συ αραχτός να με κρίνεις!

Εν καταλάβω που κολλάς! Εγώ απέναντι στην Πολιτεία είμαι σωστή που ούλλες τις απόψεις τζαι άρα η Πολιτεία οφείλει να εν σωστή απέναντι μου. Τωρά αν στα τεφτέρκα σου είμαι λάθος, τούτο εν θέμα να το λύσουμεν οι δκυό μας! Δεν αφορά την Πολιτεία, επειδή απλά εν ανεξάρτητος που σέναν φορέας.

Τζαι αν δεν κάμνω λάθος, στα πλαίσια των υποχρεώσεων μου σαν νομοταγής πολίτης, το 2011 επήα κουνιστή τζαι λυγιστή τζαι εκλείστηκα μέσσε έναν κουτούδιν 100 επι 100 cm με κουρτινούδαν, τζαι έβαλα 5-6 σταυρούς σε κάποιους αθρώπους, προς εκλογή των νέων Νομοθετών μας.  Τζαι έναν που τα κριτήρια μου ήταν τζαι η θέση της κάθε επιλογής μου στο θέμα του Συμφώνου. Εσένα, αγαπητέ ρασοφόρε, αν αθθυμούμαι καλά, με εψήφισα σε, με ήσουν υποψήφιος! Άρα που ακριβώς κολλάς με τούντο θέμα; Αν ήθελες, ας έβαλλες υποψηφιότητα, να σε ψηφίσω για να περνάς τζαι να κόφκεις νόμους. Που την στιγμή που τούτον εν έγινεν, εν θωρώ πως ακριβώς εν που το ππιριλλίν σου ήντα’μ’πον να ψηφίσουν οι βουλευτές, τζαι γιατί να κληθείς να εκθέσεις τις απόψεις σου.

Ξέρω ότι μπορεί να φοάσαι για τους πιστούς σου, άμπα τζαι παραστρατήσουν. Εν χρειάζεται να σε αγχώνει τούτον, μιας τζαι σύμφωνα με την κοινή λογική:
  • Το να μου δώκει εμέναν η Πολιτεία το δικαίωμα να κατοχυρώσω την σχέση μου δεν αφαιρεί κανέναν δικαίωμα που το ποίμνιο σου. Δεν σε επηρεάζει στο ελάχιστο, απλά φέρνει με εμέναν πιο κοντά στην ισονομίαν τζαι την ισοπολιτείαν.
  • Το να έχω εγω την επιλογή νομικής κατωχύρωσης της σχέσης μου σημαίνει ακριβώς και μόνον τούντο πράμα: “Δική μου”, “επιλογή”, “νομική κατωχύρωση”. Δεν είναι υποχρεωτικό για οποιονδήποτε άλλον πολίτη ή πιστό να συνάψει σύμφωνο συμβίωσης.
  • Το να μου δωθεί το δικαίωμα του συμφώνου δεν σημαίνει ότι συμπολίτες μου θα ξυπνήσουν την επόμενη μέρα και θα γίνουν γκέη! Η ομοφυλοφιλία δεν είναι κολλητική. Δεν θωρούμεν κάποιον γκέη στον δρόμο τζαι που ζήλια αποφασίζουμεν να γίνουμεν τζαι εμείς!
  • Το να λαλείς πως ο γάμος έσσιε σκοπόν την τεκνοποιήαν τζαι συμβάλλει στην καταπολέμιση της υπογενητικότητας, έννεν επιχείρημα κατά του συμφώνου! Αν κόπτεσαι τόσον πολλά για την υπογενητικότηταν, νομίζεις εν πολλά σοφή ιδέα να μεν με αφήνεις να κάμνω κοπελλούθκια;  (Σημειώνω πως το “αφήνεις” πίνει νερόν, μια χαρά μπορώ να πάω να γεννήσω αν το θέλω. Στην παρούσαν όμως η άλλη τους μάμα εν μπορεί να αναγνωρίσει το μωρό μας!) Σε περίπτωση που ήσουν πολλά απασχολημένος με την ανάγνωση των γραφών ή ακόμα και με το κλείσιμο διάφορων συμφωνιών για ξενοδοχία, καζίνα, πετρέλαια, ή εταιρείες τηλεπικοινωνιών (κκούχχου κκούχχου) παραθέτω αποσπάσματα από την πιο πρόσφατη έρευνα  (Μάρτιος 2013!)  που δείχνει πως τα παιδιά που μεγαλώνουν με γκέη γονείς σε τίποτα δεν υστερούν απο τα υπόλοιπα.  Υπάρχουν και πολλές παλιότερες αν σε ενδιαφέρει!

Το θέμα κύριε ρασοφόρε μου είναι πως, όπως εσύ προσπαθείς να κερδίσεις την επουράνια σωτηρία κάτω που το δόγμα σου, εγώ προσπαθώ να κερδίσω την επίγεια κάτω που το δικό μου.  Ξέρω το ότι διαφωνείς μαζί μου, αλλά ως Πολίτης, είτε σου αρέσκει είτε όϊ, έννεν σε σένα που λογοδοτώ.

Τζείνο που νομίζω αδυνατείς να καταλάβεις εντελώς εν ότι ήδη υπάρχω! Ήδη ζω ανάμεσα σας. Το να μου στερείς βασικά δικαιώματα δεν σημαίνει  ούτε πως θα εξαφανιστώ απο τη μια μέρα στην άλλη, ούτε πως εννα  αναγκαστώ να γίνω στρέητ! Τζαι η υλοποίηση του Συμφώνου σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει αύξηση του γκέη πληθυσμού της Κύπρου!

Λαλείς πως εννα εκμηδενίσω τον θεσμό του γάμου. Μα πως; Αφού τζαι γω εν το ίδιο πράμα που θέλω: την σταθερότητα, την ασφάλεια, την μονιμότητα, την αναγνώριση τζαι την νομική κατωχύρωση της σχέσης μου. Παρεμπιπτόντως κλείουμεν 10 χρόνια φέτος το καλοτζαίρι. Δέκα χρόνια συνύπαρξης, αλληλοσεβασμού, αγάπης, κατανόησης τζαι στήριξης...


..τζαι συ αρνείσαι μας τα.




Με εκτίμησην,


Η Marmite της KillaFlava.

January 21, 2013

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ email 10χρονης Κυπραίας της Αγγλίας που την επέψαν οι γονιοί της στην Κύπρο για διακοπές



"Αγαπημένοι μου γονιοί,
 
Οι διακοπές μου στην Κύπρο είναι τζαι γαμώ! Ο θκειός Κωστής τζαι η θκειά Μαρούλα εν πολλά καλοί μαζί μου, πέφτουν χαμέ τζαι γίνουνται χαλάκι της εξώπορτας για λλόου μου, σε σημείο που σκέφτουμαι να τους ζητήσω να με υιοθετήσουν, μιας τζι εν έχουν δικά τους παιδκιά. 

Είπα τους ότι όταν μεγαλώσω θέλω να γινώ πριγκίπισσα, γι’ αυτό τζαι σήμερα επήραν με εκδρομή στην Λεμεσό, σε ένα κάστρο που έσιει γυρόν του εστιατόρια τζαι cafe. Έμαθα πράματα τζαι θάματα για την ιστορία τούντου τόπου πον καμένος τζι εν θορεί ποττέ δροσιάν. Ανυπομονούσα τόσο πολλά να πάμεν, που έκαμνα συνέχεια άσχετες ερωτήσεις:

«Θκειέ, μα γιατί λαλεί το τραούδιν, στούντον τόπον πον καμένος;»
«Εν απλόν, επειδή κάθε καλοτζαίριν βάλλουν φωθκιές, Ππόπη μου.»

Στέλλω σας τζαι φωτογραφίες που έφκαλα για να δείτε με τα μμάθκια σας!

Επερπατούσαμεν πας στην πλακόστρωτη πλατειούδα έξω που το κάστρο, τσιαμέ που εν τα café, όταν μου είπε ο θκειός μου: «Δαμέ που πατούμεν τωρά Ππόπη μου, έσιει αρχαία που κάτω». Εφάνην μου αστείο, «Τζαι γιατί θκειέ εν τα εξιθάψαν να τα βάλουν τζαι τούτα στο μουσείο τζι ύστερα να τσιμεντώσουν που πάνω με τον άσφαλτον;» «Πολλά τα έξοδα Ππόπη μου, φασαρίες, εν θα εσύφερε.» «Εν απαγορεύεται;» Τζαι τότε εξήγησεν μου η θκειά μου ότι εν απαγορεύεται να χτίσεις που πάνω που τα αρχαία, αλλά εν παράνομο να τα φκάλεις τζαι να τα έσιεις στο σπίτι σου, άσχετο αν θα τα προσέχεις. Εμένα πάλε εφάνην μου παράλογο.

Εστεναχωρήθηκα η αλήθκεια όταν ανακάλυψα πως το κάστρο δεν είσιε πριγκίπισσες, ούτε βασιλόπουλλα, ούτε κορώνες, ούτε θρόνους βασιλικούς, μα ήβρα πολλά άλλα αξιοπερίεργα!

Δαμέ εν κλεισμένα μέσα σε γυαλί κάτι κουζούθκια που εν πεταξούμενα μέσα στο χώμα. Πρέπει να εκάμναν κανένα διαγωνισμό, επειδή (όπως βλέπετε τσι εσείς) μέσα που το γυαλί έσιει ένα κουμπόνι σε σχήμα παγωτό που γράφει 1 ευρώ πάνω. «Αλόπος τσίνος που εν να καταφέρει να φκάλει που τσιμέσα το κουμπόνι κερτίζει ένα παγωτό αξίας 1 ευρώ της επιλλογής του» εξήγησεν μου η θκειά Μαρούλα. Μα σάννα τζι εν την επίστεψα...

Στον πάνω όροφο, έκαμε μου εντύπωση που ελείπαν κάποια «εκθέματα» (έτσι μου είπε ο θκειός μου ότι τα λαλούν) τζαι στην θέση τους στο σταντ είσιεν κάτι άσπρες κολλούες, που όπως θορείτε τσι εσείς, εγράφαν ότι τα επέψαν σε έκθεση στο Λούβρο.

«Καλάν θκειέ» λαλώ του «γιατί εν εβάλαν άλλα εκθέματα στην θέση τους;»
«Που να νεκατώνουν Ππόπη μου μες στες αποθήκες τωρά, να λερωθούν θέμας, να τους φάει τζαι καμιά κουφή.»

Τούτο εν ένα άγαλμα, κάποιου μιτσή που τον λαλούν «Διόνυσο (;)» αλλά ενηξέρουν σίουρα αν εν τσίνος, ούτε πόθεν ένει. Ερώτησα πάλε τον θκειόν μου - που πρέπει να εμετάνωσε που με επήρε στο κάστρο, αφούς του τα έκαμα σατσίν με τις ερωτήσεις,

«Θκειέ, αφού έννεν σίουροι οι αρχαιολόγοι, γιατί νομίζουν πως τον λαλούν Διόνυσον τζαι όι Τζον ή Γιώρκον;»
«Τι να σου πω Ππόπη μου, εν που τα ππιριλλοτά του μμάθκια που υποψιάζουνται ότι εν τσίνος ο πότης ο θεός του γλεντιού τζαι του κρασιού.» Εν με έπεισε η απάντηση του όμως...

Τούντο πιθάρι έσιει κολλημένο ένα γυαλί που πάνω του με superglue (;) για να μεν πετάσσουμε σκουπίθκια μέσα, είπε μου η θκειά μου.

Τι ακριβώς εκάμναν οι αρχαίοι του 4ου-5ου αι. μΧ με το σιδερούιν τζαι την λεκάνη τζαι γιατί εν μέσα στην λεκάνη το σιδερούιν; Ρωτώ σας εσάς, μάμμα τζαι παπά, επειδή εντράπηκα να ξαναρωτήσω τους θκειούς μου άμπα τζαι πουν με μαννή (τζι εν θα με υιοθετήσουν μετά).

Τσίνον που μου άρεσε πιο πολλά που ούλλα όμως, ήτουν τούτη η πανοπλία που αερίζετουν! Η θκειά μου είπε μου ότι έννεν η αυθεντική, αλλά εν την πιστεύκω, αν δεν ήτουν αληθινή, καλό γιατί την έχουν μέσα στο μουσείο του κάστρου; Μα περιπαίζουν μας;

Στο τέλος, εφκήκαμε πας στην ταράτσα τζι είδαμε που κάτω μας τούντες κολωνούες τζαι τες βούρνες που στέκουν στην σειρά τζαι φακκά τες ο ήλιος τζαι τρώει τες τζι η βρόχα. Εθυμήθηκα που επήαμε μαζί στο Βρεττανικό Μουσείο σε τσίντην αίθουσα με τα κυπριακά αρχαία που μας εκλέψαν. Τσι έθελα τότες να είχα μια μαγική βαλίτσα που να τα εφόρεν ούλλα μέσα, έτσι όμορφα τζαι συσταρισμένα που ήτουν τζαι να τα έπαιρνα πίσω στην Κύπρο.

Τωρά όμως εγέμωσα απορίες τζι εσαντανώθηκα! Τούτοι δηλαδή που τα εκλέψαν, εστολήσαν τα, περιποιούνται τα, δείχνουν τα τζαι μαζέφκουν τουρισμό…
Εμάς που εν δικά μας, γιατί τα ξαναθάφκουμε τζαι χτίζουμε που πάνω καφετέριες τζαι ξενοδοχεία; Γιατί τα έχουμε πεταξούμενα;

Είδαν με ο θκειοί μου πως ήμουν λυπημένη τζι επήραν με στο βιβλιοπωλείο τζι εγοράσαν μου τούντο βιβλίο για το πώς θα γινώ η καλλύτερη πριγκίπισσα, μα ενύσταξα μόλις το μετροφύλλισα.

Άλλαξα γνώμη τελικά, εν θέλω να γίνω πριγκηπέσα όταν μεγαλώσω. Θέλω να γινώ ένας που τσίνους τους ανθρώπους που εν υπεύθυνοι για τα αρχαία της Κύπρου. Εν να τα προσέχω όμως εγώ.

Αγαπώ σας πολλά, η κόρη σας Ππόπη!" 


Με εκτίμηση, η Killa Flava της Marmite