Showing posts with label ιστοριες_παλιες. Show all posts
Showing posts with label ιστοριες_παλιες. Show all posts

May 20, 2014

'69

 

Το 1969 ήταν σημαδιακή χρονιά: Οι Led Zeppelin εκυκλοφορήσαν το πρώτο άλμπουμ τους, έγινεν η πρώτη επιτυχής μεταμόσχευση καρδιάς τζαι ο άθρωπος επάτησε για πρώτη φορά στο φεγγάρι. 
Τζαι πολλά έτη φωτός μακριά που το φεγγάρι, σε ένα σκοτεινό club, το Stonewall Inn, σε κάποιον δρόμο της Νέας Υόρκης, κάτι παιδκιά εστέκουνταν σειρά, ο ένας δίπλα που τον άλλον τζι εκαρτερούσαν το γυρίν τους, φοΐτσιασμένοι. Εν ήταν η πρώτη φορά που τους ετύγχαινε. Εξέραν ‘ντα’μ’που έπρεπεν να κάμουν για να γλυτώσουν το ξύλο: Να φκάλουν την ταυτότητα τους, να πιστοποιηθεί το φύλο τους τζαι να ποζάρουν για την καθιερωμένη φωτογραφία που θα κοσμούσε το εξώφυλλο κάποιας φυλλάδας το επόμενο πρωΐ: “Σοκ! Ιδού οι τοιούτοι της Νέας Υόρκης”.
Σε περίπτωση που η ενδυμασία κάποιου επροκαλούσεν υποψία, αναγκάζετουν να πάει στις τουαλέτες μαζί με μιαν γιεναίκα αστυνομικό, η οποία εταυτοποιούσεν το φύλο του με τρόπο εξευτελιστικόν τζαι πρόστυχο. Αν ήταν άντρας ντυμένος γιεναίκα εσυλαμβάνετουν επι τόπου. Αν ήταν γιεναίκα,  ήταν αναγκασμένη δια νόμου να φορεί τουλάχιστον 3 κομμάθκια ένδυσης τα οποία θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν “γυναικεία”. Σε αντίθετη περίπτωση επερνούσαν της χειροπέδες.
Συνηθισμένα πράματα στην Αμερική του 1969. Οι θαμώνες υπομέναν σιωπηλά την μιαν αστυνομική έφοδο μετά την άλλη, αντιμέτωποι με την σωματική τζαι την λεκτική βία, τον εκφοβισμό, τον χλευασμό, τον εξευτελισμό μόνο τζαι μόνο επειδή ήταν διαφορετικοί. Επειδή ήταν γκέη.
Τζείνη την νύχταν όμως, κάτι άλλασσε. Τα παιδκιά του club, απηυδισμένοι νέοι αθρώποι, επατήσαν πόιν!
Αρνηθήκαν να δείξουσιν ταυτότητα. Εν ακολουθήσαν καμιάν αστυνομικό στις τουαλέτες. Ενώσαν τις φωνές τους, εσταθήκαν ο ένας δίπλα που τον άλλον τζαι εξεγερθήκαν. Τζι εν αφήκαν κανέναν με να τους φοΐτσιάσει, με να τους υποτάξει.   
Άμμαν είδαν οι αστυνομικοί πως η κατάσταση εν ήταν διαχειρίσιμη πκιον, αποφασίσαν να πάρουν όσους πιο πολλούς που τους θαμώνες στο τμήμα. Δκυο-τρείς πιο λυσσιάριδες αστυνομικοί αρκέψασιν να χουφτώνουν ορισμένες που τις λεσβίες μέσα στο club την ώρα που προσπαθούσαν να τις συλλάβουν, πράξη που επροκάλεσεν μιαν γενικότερην αναστάτωση. Όσοι που τους παρευρισκώμενους εν είχαν συλληφθεί, αντίς να βουρίσουν να φύουν όπως εκάμναν συνήθως, εμείναν στην είσοδο του club, τζαι σιγά σιγά άρεκψε να μαζεύκεται τζιάλλος κόσμος.
Οι αστυνομικοί εχάσαν τα. Τούτοι οι αθρώποι, άλλωστε, ήταν μιάσματα. Τούτοι οι αθρώποι - οι μαλακτοί, οι αρσενοκοίτες, οι απόκληροι - ως τότε εσσιύφκαν κκελλέ, τζαι εδέχουνταν κάθε μορφής καταπίεση.
Τζι όμως, τούντην φορά καμιάν 150ρκά άτομα εστέκουνταν πόξω που το club – κάποιοι θαμώνες, κάποιοι περαστικοί - τζαι εθωρούσαν τους συλληφθέντες να μεταφέρουνται μέσα στις αστυνομικές κλούβες.
Ένας εφώναξε “Gay power!”, άλλος ετραγούδαν ένα επαναστατικό τραγούδι. Κάποιος αστυνομικός εκούντησεν μιαν τραβεστί, τζαι τζείνη εγύρισεν του την τσάντα της πας στην κκελλέ. Το πλήθος εχειροκρόταν!  Οι περαστικοί αρκέψαν να πετάσσουν πρώτα σελίνια τζαι ύστερα μπουκάλλες προς τους αστυνομικούς. Έπεσε σύρμα ότι όσοι θαμώνες εμείναν μέσα στο club εξυλοκοπούνταν τζείνη την ώρα.  Άρκεψε να μαζεύκεται παραπάνω κόσμος που τα γυρόν μαχαζιά.
Μια λεσβία εμάσσιετουν να ξεφύγει που τέσσερεις αστυνομικούς που εμάχουνταν να την ακινητοποιούσαν τζαι τζείνη εσυνέχιζε να παλεύκει. Φακκά της ο ένας αστυνομικός με το γκλομπ πας στην κελλέ επειδή επαραπονέθηκε πως οι χειροπέδες ήταν πολλά σφιχτές. Ο κόσμος άρκεψε να γιουχαΐζει. Γυρίζει η λεσβία προς τον κόσμο γυρόν τζαι φωνάζει τους: "Γιατί δεν κάμνετε κάτι ρε παιδκιά;". Ακινητοποιούν την ξανά οι αστυνομικοί τζαι κωλοσύρνουν την μέσα στην κλούβα. Το πλήθος εξαγριώνεται παραπάνω. Ήταν μαζεμένοι πας τους 500 τωρά.
Στην προσπάθεια τους να απομακρύνουν το πλήθος τζαι να επαναφέρουν την τάξη, οι αστυνομικοί κουντούν στα τυφλά, με μανία, τζαι ρίφκουν κάποιους που τους περαστικούς χαμαί. Κάποιοι που τους αθρώπους που εν μέσα στην κλούβα ξεφεύγουν. Η εξέγερση φτάνει το απόγειο της με το πλήθος να να είναι πλέον ανεγξέλεγκτο. Κάποιοι που τους συμμετέχοντες μάχουνται (τζαι καταφέρνουν) να αναποδογυρίσουν μιαν που τις αστυνομικές κλούβες.
Πεζοί αστυνομικοί τζαι κάποια αστυνομικά οχήματα τρέπονται σε φυγή.
Οι αθρώποι που εμαζευτήκαν φωνάζουν για τα δικαιώματα τους. Απαιτούν ίση μεταχείριση. Πετάσσουν πέτρες, τούβλα, σκουπίδκια. Ορισμένοι αστυνομικοί κλειδαμπαρόνουνται μέσα στο club, περικυκλωμένοι που αθρώπους που ανεκτήκαν που’λλόου τους τόσα πολλά, για τόσο πολλη τζαιρό τζαι εν αντιδράσαν.  Το πλήθος περικυκλώνει τους αστυνομικούς που εχωστήκαν μέσα στο club. Σπάζουν τα παράθυρα. Πετάσσουν μέσα αναμμένα σκουπίθκια. Οι αστυνομικοί φκάλλουν πιστόλια.
Που μακριά, ακούουνται σειρήνες. Καταφθάνουν ενυσχίσεις για να ελευθερώσουν τους πολιορκημένους αστυνομικούς. Το πλήθος σχηματίζει τείχος τζαι δεν τους αφήνει να περάσουν. Ένας από τους συμμετέχοντες συνοψίζει:
“Οι μπάτσοι είχαν ξεφτιλιστεί παντελώς. Αυτό δεν είχε ξαναγίνει. Οι μπάτσοι ήταν πιο θυμωμένοι απο ποτέ, γιατί ενώ άλλες μειωνότητες είχαν εξεγερθεί, οι πούστηδες [sic] υποτίθεται δεν έπρεπε να εξεγερθουν! Καμιά ομάδα δεν είχε εξαναγκασει ποτέ τους μπάτσους σε υποχώρηση κι έτσι ο θυμός τους ήταν απερίγραπτος. Ήταν έτοιμοι να σκοτώσουν”.
Σε μια εξέλιξη-έκπληξη, οι αθρώποι στην εμπροσθογραμμή των εξεγερμένων πιάνουνται που τους ώμους τζαι ξεκινούν να χορεύκουν καν-καν, τραγουδώντας ταυτόχρονα ένα γνωστό τραγούδι της εποχής, με τους στίχους διασκευασμένους ώστε να δείχνουν πόσο αψηφούσαν τους αστυνομικούς.
Οι αστυνομικοί εφκάλαν τα γκλομπ.
Εσαπατζιάσαν όποιον εβρέθηκεν στον δρόμο τους. Πολλοί εκαταλήξαν στον νοσοκομείο τζείνη την νύχτα, αλλά δεν το εβάλαν κάτω.
Τις επόμενη μέρα, η κατάσταση επαρέμεινεν εμπόλεμη στην περιοχή του Stonewall Inn. Οι τοίχοι εγεμώσαν graffiti με συνθήματα υπέρ των γκέη τζαι ώσπου να νυχτώσει οι δρόμοι γύρω που το club ήταν ασφυκτικά γεμάτοι. Χιλιάδες άτομα, γκέη, λεσβίες, τραβεστί αλλά και στρέητ, ήρταν να υποστηρίξουν την εξέγερση. Και για πρώτη φορά (καθότι η ομοφυλοφιλία ήταν ποινικό αδίκημα) ομόφυλα ζευγάρια εφιλιούνταν ανοιχτά, μέσα στους δρόμους, τζαι εκφράζαν την σεξουαλικότητα τους άφοβα, με την στήριξη ούλλου του κόσμου που εμαζεύτηκεν για να τους συμπαρασταθεί.  Οι συγκρούσεις με την αστυνομία εσυνεχιστήκαν για δεύτερη νύχτα και ήταν εξίσου βίαιες.
Τις επόμενες μέρες, αθρώποι που δεν ήταν καν παρόντες στην εξέγερση εκινητοποιηθήκαν. Τζαι τούτη η ομάδα, η κατατρεγμένη, εσυσπειρώθηκε τζαι άρχισε να παλέφκει για τα δικαιώματα της σαν σύνολο, περήφανη πλέον για την ύπαρξη της τζαι χωρίς να χώννεται άλλο σε σκοτεινά clubs τζαι να ανέχεται την καταπίεση, την βία τζαι τον εξευτελισμό.
Εις μνήμην της εξέγερσης του Stonewall τζαι της απαρχής του κινήματος υπερ των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ, τα πρώτα χρόνια μετά την εξέγερση εγίνετουν μπροστά που το club η εκδήλωση “Ετήσιας Θύμισης”, υπο μορφή διαμαρτυρίας.
Σιγά σιγά τούτη η εκδήλωση εσταμάτησε να εν διαμαρτυρία τζαι έγινε πορεία Υπερηφάνειας – δηλαδή μια μέρα κατά την οποία τα ΛΟΑΤ άτομα φκαίνουν στον δρόμο τζαι γιορτάζουν το σθένος με το οποίο εδιεκδικήσαν, τζαι εκερδίσαν, (κάποια που) τα αυτονόητα δικαιώματα τους.
Τζαι ναι! Νιώθουν υπερηφάνεια για όσα εκαταφέραν μέσα που τις συγκρούσεις τους, είτε αυτές ήταν συναισθηματικές, σωματικές, βίαιες ή αιματηρές. Συγκρούσεις με τους γύρω τους ή ακόμα και με τον ίδιο τους τον εαυτό.
***
Το πιο πάνω κείμενον εγράφτηκε ως model answer για να βοηθήσει ούλλους τους γονιους που αναρωθκιούνται τι να πουν στα κοπελλούθκια τους για τους "πούστηδες"  που "εν αντρέπουνται" τζαι φκαίνουν τζαι "προκαλούν", τζαι "διαφημίζουν" τις "προτιμήσεις" τους, τζαι για ούλλους τους συμπολίτες μας που “δεν έχουν πρόβλημα με τους γκέης, μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν σπίτι τους, αλλά [...]".



Τζαι για τούτον:




Με εκτίμηση,



Η Marmite της Killa Flava

May 1, 2013

Δις

 
Εξύπνησες.
Σέρνεσαι αργόστροφα ως την καφεθκιέραν ξέροντας πως τζείνο το πικρό μαύρο ζουμί που κατεβάζει, καταβάθος εν ο χαμένος κρίκος μεταξύ αθρώπου τζαι πιθήκου.  Ισορροπείς (ξυπόλυτη), με το γεμάτο σου φεντζάνι  πας τα πλακάκια της κουζίνας, άμπα τζαι καταϊσσιέψεις καμιάν σταξιάν.
Βουλιάζεις μέσα στον καναπέ.
Πρώτα αννοίει το κκομπιούτερ, τζαι ύστερα το μμάτιν σου. Αντί των παραδοσιακών μέσων που εχρησιμοποίαν η μάνα σου τζαι ο τζύρης σου, τα Σάββατα το πρωίν εσύ ενημερώνεσαι που τα φέησπουκ τζαι που τα ττουήττερ.
Στυλλομαθκιάζεις.
Τα μηνύματα εν καθαρά παρόλον που εν μπορείς να αντιληφθείς ούλλον το κκόνσεπτ μονομιάς. Εισπράττεις σικκίρτισμαν, θυμόν τζαι σύγχισην.
Πικροπίνεις τον πικροκαφέν σου τζαι, για να είσαι ειλικρινής, αναρωθκιέσαι πόσα μηδενικά έσσιει το δισεκατομύριον. You google it. Η απάντηση που βρίσκεις συγχίζει σε ακόμα παραπάνω.
Τζαι άρα…τι;
Αννοίεις την τηλεόρασην. Μια σειρά που κουστούμια σε κάθε κανάλλιν. Πουκάμισα, γραβάτες, μαντιλούθκια στις τζέπες, μανικεττόκουμπα. Μόνον τούτα προσέχεις στην αρκή. Μετά θωρείς τις ρυτίδες τους, τα φρύδκια τους, τις χωρισιές τους. Θωρείς τα στόματα τους που αννοιοκλείουν ρυθμικά. Οι λέξεις σιονόνουνται που ούλλα τούντα στόματα τζαι κολλούν πας τον φακόν της κάμερας. Πας το γυαλίν της τηλεόρασης σου. Πας τα μμάθκια σου. Ορολογίες καινούργιες. Αερολογίες.
***********
Oύλλα γίνουνται πολλά μηχανικά. Δίπλα που τα ήμεηλς τζαι τα της δουλειάς, κάμνεις refresh την σελίδαν μιας online εφημερίδας. Δουλέφκεις. Refresh. Δουλέφκεις. Refresh. Δουλέφκεις.
Αννοίες κυπριακά Μπλόγκς.
Δκιαβάζεις για αθρώπους ποννα χάσουν το κεφάλαιον για την νέα επιχείρηση, τις οικονομίες για τα σπίθκια τους, τα ριάλλια για το ταξίδιν τους. Για το φαΐ τους. Κάμνεις τις πράξεις τζαι εν ημπόρεις να καταλάβεις τούντο  7 ή 10 πόσον πολλά εννα τους στοιχίσει. Αννέν το ποσό, για αννέν η έκπληξη πιο πολλά που τους πειράζει. Τζαι η ανασφάλεια.
Τρώεις τα νύσσια σου.
Παραμορφώνεσαι ομπρός που την τηλεόρασην. Τζιάλλα κουστούμια, τζιάλλες λέξεις. Ψηφοφορίες, λόγοι τζαι κόντρα επιχειρήματα, Σκέδια Βήτα, διαμαρτυρίες. Εν περνά το πλάνον. Εν ηξέρεις τι σημαίνει τούτον. Έχουμεν το. Εν το έχουμεν. Ξέρουμεν. Εν ηξέρουμεν. Refresh, refresh, refresh, να δεις ‘ντά’μ'που γίνεται στο ταξίδιν τους στα ξένα.
Χαπάριν δεν έρκεται.
Λαλείς του μάστρου σου για αστείον να σου ετοιμάσει καμιάν συστατικήν να βρέθεται γιατί εννα μας φάει ούλλους η ξενιθκιά.  Κατα βάθος εννοείς το.
***********
Κανεί refresh.
Κανεί ενημέρωση.
Το επόμενον τριήμερο βρίσκει σε πάνω στον καναπέν. Ππέφτεις μέσα στην αγκαλιάν της τζαι εν θέλεις τίποτε άλλον. Τζαι γίνεσαι έναν τίποτε. Είσαι ένα ζόμπι, τζαι νιώθεις ότι εν τα γενέθλια σου. Κάμνει σου ούλλα σου τα χαττίρκα, ακόμα τζαι τζείνα που ξέρεις πως εν υπερβολικά τζαι κωλοπαιδίστικα. Εν σου λαλεί τίποτε. Ήβρε σου μιαν τζαινούρκαν σειράν στο ίντερνετ. Έσσιει τρεις σεζόν. Τελειώνει το πρώτον επεισόδιον τζαι λαλείς της να δείτε τζαι το επόμενο. Δέχεται. Τζαι το επόμενο. Τζαι το επόμενο. Λαλείς εκουράστηκες να παρακολουθείς τις εξελίξεις αλλά κάθε 2-3 επεισόδια κάμνετε διάλειμμα, τζαι αννοίεις την online εφημερίδα. H ώρα 3:00 το πρωίν, Κυριακή, δκιαβάζεις τζαι λαώννεσαι. Εν ξανα-αννοίεις εφημερίδα. Θωρείτε αλλο 3 επεισόδια πριν να ππέσετε. Ως το τέλος του τριημέρου βλέπετε 2 σεζόν μονοφάτσιην. Χωρίς άλλην διακοπήν.
***********
Ξυπνάς κάθε πρωίν να πάεις δουλειάν τζαι εν ηξέρεις αν υπάρχει ακόμα τούτη η έννοια. Αν θα έσσιεις τζι αύριον δουλειά. Αν θα έσσιει τζι αύριον κράτος.
Ο τραγουδιστής εθύμωσεν σου για πράματα που εν έκαμες ποττέ. Ο τραπεζίτης εξήγησε σου πως ο λόγος που είμαστεν σε τούντην κατάσταση εν επειδή ο Υπουργός εν γκέη. Αηδία.
Βρίσκεις ηλίθιες προφάσεις τζαι πάεις πιο συχνά στο σπίτιν των γονιών σου. Σαν κάθεστε ομπρός που την τηλεόραση, πουμέσα σου παρακαλάς ο σσιύλλος τους να εν ορεξάτος, για να έσσιεις ποσκόλιον. Για να του επιβληθείς, να νιώσεις ότι έσσιεις τον έλεγχο μιας κατάστασης. Να πεις “κάτσε”, τζαι να κάτσει. Τζαι να νομίζεις ότι κάποια πράματα ακόμα εν διαχειρίσιμα.
***********
Αννοίεις το ράδιο καθοδόν για την δουλειά τζαι ανακαλύπτεις ότι η αγαπημένη σου εκπομπή ανέστειλεν την λειτουργία της, μαζί με ούλλες τις ενημερωτικές του σταθμού.  
Κάθε μέρα, η ώρα 8:00 ακριβώς, στην θέση του δελτίου φκαίνει μια γνωστή φωνή τζαι κάμνει την ανακοίνωση της αναστολής.  Κάθε μέρα ξιππάζεσαι. Κάθε μέρα, μόλις αρκέψει να μιλά, εύχεσαι να εν το δελτίον.
***********
Άφτεις το νερόν να βράσει, τζαι στιγμιαία σκέφτεσαι πως εν τζαιρός του λοαρκασμού του ρεύματος νάρτει. Άφτεις το τσιάρον σου. Αννοίεις τα ήμεηλς της δουλειάς.  Απορίες. Σχόλια. Σκοτεινά σημεία. Τζαι απάντηση καμιά.
***********
Μαθαίνεις που την τηλεόρασην πως η Κύπρος εν “μεταναστευτικός παράδεισος”.  Έτσι την θωρούν μάλλον οι αρκάτες που λαώννουνται μες στην λαλλαρκάν για 300 ευρώ τον μήναν.
***********
Ακούεις τους να τσακκώνουνται, για τον χρόνο ποννα μιλήσει ο καθένας. Ανακυκλώνουν τις κουβέντες τους, με τα σιέρκα σταυρωμένα πίσω που την ράσσιη, όπως στις γιορτούδες του νηπιαγωγείου. Αννοίουν τα στόματα τζαι φκαίνουν, ξανά, μηχανικά, τα γνωστά ποιήματα.
Τζαι άπαντες, κούππες άπαννες.
***********
Κάθεσαι στην βεράντα. Ο τζαιρός έβαλεν πυράν τζαι το φεγγάριν εγιέμωσεν. Αννοίεις αλλό μιαν μπύραν.
Κάθεται απέναντι σου. Τα σκέδια που πλάθετε, τα αορίστου χρόνου, τα αβέβαιης πραγματοποίησης, έχουν ονόματα τζαι άλλων χωρών πκιον.
Τσουγκράτε τα ποτήρκα σας.


Τζαι υπόσχεστε η μια της άλλης να μεν φοάστε πκιον.

Με εκτίμηση,
 
Η Marmite της KillaFlava.

Υ.Γ:


March 25, 2013

Απλά...

..κουράγιον.



Με βαθιάν εκτίμησην,


Η Killa Flava τζαι η Marmite της.

January 21, 2013

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ email 10χρονης Κυπραίας της Αγγλίας που την επέψαν οι γονιοί της στην Κύπρο για διακοπές



"Αγαπημένοι μου γονιοί,
 
Οι διακοπές μου στην Κύπρο είναι τζαι γαμώ! Ο θκειός Κωστής τζαι η θκειά Μαρούλα εν πολλά καλοί μαζί μου, πέφτουν χαμέ τζαι γίνουνται χαλάκι της εξώπορτας για λλόου μου, σε σημείο που σκέφτουμαι να τους ζητήσω να με υιοθετήσουν, μιας τζι εν έχουν δικά τους παιδκιά. 

Είπα τους ότι όταν μεγαλώσω θέλω να γινώ πριγκίπισσα, γι’ αυτό τζαι σήμερα επήραν με εκδρομή στην Λεμεσό, σε ένα κάστρο που έσιει γυρόν του εστιατόρια τζαι cafe. Έμαθα πράματα τζαι θάματα για την ιστορία τούντου τόπου πον καμένος τζι εν θορεί ποττέ δροσιάν. Ανυπομονούσα τόσο πολλά να πάμεν, που έκαμνα συνέχεια άσχετες ερωτήσεις:

«Θκειέ, μα γιατί λαλεί το τραούδιν, στούντον τόπον πον καμένος;»
«Εν απλόν, επειδή κάθε καλοτζαίριν βάλλουν φωθκιές, Ππόπη μου.»

Στέλλω σας τζαι φωτογραφίες που έφκαλα για να δείτε με τα μμάθκια σας!

Επερπατούσαμεν πας στην πλακόστρωτη πλατειούδα έξω που το κάστρο, τσιαμέ που εν τα café, όταν μου είπε ο θκειός μου: «Δαμέ που πατούμεν τωρά Ππόπη μου, έσιει αρχαία που κάτω». Εφάνην μου αστείο, «Τζαι γιατί θκειέ εν τα εξιθάψαν να τα βάλουν τζαι τούτα στο μουσείο τζι ύστερα να τσιμεντώσουν που πάνω με τον άσφαλτον;» «Πολλά τα έξοδα Ππόπη μου, φασαρίες, εν θα εσύφερε.» «Εν απαγορεύεται;» Τζαι τότε εξήγησεν μου η θκειά μου ότι εν απαγορεύεται να χτίσεις που πάνω που τα αρχαία, αλλά εν παράνομο να τα φκάλεις τζαι να τα έσιεις στο σπίτι σου, άσχετο αν θα τα προσέχεις. Εμένα πάλε εφάνην μου παράλογο.

Εστεναχωρήθηκα η αλήθκεια όταν ανακάλυψα πως το κάστρο δεν είσιε πριγκίπισσες, ούτε βασιλόπουλλα, ούτε κορώνες, ούτε θρόνους βασιλικούς, μα ήβρα πολλά άλλα αξιοπερίεργα!

Δαμέ εν κλεισμένα μέσα σε γυαλί κάτι κουζούθκια που εν πεταξούμενα μέσα στο χώμα. Πρέπει να εκάμναν κανένα διαγωνισμό, επειδή (όπως βλέπετε τσι εσείς) μέσα που το γυαλί έσιει ένα κουμπόνι σε σχήμα παγωτό που γράφει 1 ευρώ πάνω. «Αλόπος τσίνος που εν να καταφέρει να φκάλει που τσιμέσα το κουμπόνι κερτίζει ένα παγωτό αξίας 1 ευρώ της επιλλογής του» εξήγησεν μου η θκειά Μαρούλα. Μα σάννα τζι εν την επίστεψα...

Στον πάνω όροφο, έκαμε μου εντύπωση που ελείπαν κάποια «εκθέματα» (έτσι μου είπε ο θκειός μου ότι τα λαλούν) τζαι στην θέση τους στο σταντ είσιεν κάτι άσπρες κολλούες, που όπως θορείτε τσι εσείς, εγράφαν ότι τα επέψαν σε έκθεση στο Λούβρο.

«Καλάν θκειέ» λαλώ του «γιατί εν εβάλαν άλλα εκθέματα στην θέση τους;»
«Που να νεκατώνουν Ππόπη μου μες στες αποθήκες τωρά, να λερωθούν θέμας, να τους φάει τζαι καμιά κουφή.»

Τούτο εν ένα άγαλμα, κάποιου μιτσή που τον λαλούν «Διόνυσο (;)» αλλά ενηξέρουν σίουρα αν εν τσίνος, ούτε πόθεν ένει. Ερώτησα πάλε τον θκειόν μου - που πρέπει να εμετάνωσε που με επήρε στο κάστρο, αφούς του τα έκαμα σατσίν με τις ερωτήσεις,

«Θκειέ, αφού έννεν σίουροι οι αρχαιολόγοι, γιατί νομίζουν πως τον λαλούν Διόνυσον τζαι όι Τζον ή Γιώρκον;»
«Τι να σου πω Ππόπη μου, εν που τα ππιριλλοτά του μμάθκια που υποψιάζουνται ότι εν τσίνος ο πότης ο θεός του γλεντιού τζαι του κρασιού.» Εν με έπεισε η απάντηση του όμως...

Τούντο πιθάρι έσιει κολλημένο ένα γυαλί που πάνω του με superglue (;) για να μεν πετάσσουμε σκουπίθκια μέσα, είπε μου η θκειά μου.

Τι ακριβώς εκάμναν οι αρχαίοι του 4ου-5ου αι. μΧ με το σιδερούιν τζαι την λεκάνη τζαι γιατί εν μέσα στην λεκάνη το σιδερούιν; Ρωτώ σας εσάς, μάμμα τζαι παπά, επειδή εντράπηκα να ξαναρωτήσω τους θκειούς μου άμπα τζαι πουν με μαννή (τζι εν θα με υιοθετήσουν μετά).

Τσίνον που μου άρεσε πιο πολλά που ούλλα όμως, ήτουν τούτη η πανοπλία που αερίζετουν! Η θκειά μου είπε μου ότι έννεν η αυθεντική, αλλά εν την πιστεύκω, αν δεν ήτουν αληθινή, καλό γιατί την έχουν μέσα στο μουσείο του κάστρου; Μα περιπαίζουν μας;

Στο τέλος, εφκήκαμε πας στην ταράτσα τζι είδαμε που κάτω μας τούντες κολωνούες τζαι τες βούρνες που στέκουν στην σειρά τζαι φακκά τες ο ήλιος τζαι τρώει τες τζι η βρόχα. Εθυμήθηκα που επήαμε μαζί στο Βρεττανικό Μουσείο σε τσίντην αίθουσα με τα κυπριακά αρχαία που μας εκλέψαν. Τσι έθελα τότες να είχα μια μαγική βαλίτσα που να τα εφόρεν ούλλα μέσα, έτσι όμορφα τζαι συσταρισμένα που ήτουν τζαι να τα έπαιρνα πίσω στην Κύπρο.

Τωρά όμως εγέμωσα απορίες τζι εσαντανώθηκα! Τούτοι δηλαδή που τα εκλέψαν, εστολήσαν τα, περιποιούνται τα, δείχνουν τα τζαι μαζέφκουν τουρισμό…
Εμάς που εν δικά μας, γιατί τα ξαναθάφκουμε τζαι χτίζουμε που πάνω καφετέριες τζαι ξενοδοχεία; Γιατί τα έχουμε πεταξούμενα;

Είδαν με ο θκειοί μου πως ήμουν λυπημένη τζι επήραν με στο βιβλιοπωλείο τζι εγοράσαν μου τούντο βιβλίο για το πώς θα γινώ η καλλύτερη πριγκίπισσα, μα ενύσταξα μόλις το μετροφύλλισα.

Άλλαξα γνώμη τελικά, εν θέλω να γίνω πριγκηπέσα όταν μεγαλώσω. Θέλω να γινώ ένας που τσίνους τους ανθρώπους που εν υπεύθυνοι για τα αρχαία της Κύπρου. Εν να τα προσέχω όμως εγώ.

Αγαπώ σας πολλά, η κόρη σας Ππόπη!" 


Με εκτίμηση, η Killa Flava της Marmite

November 6, 2012

Sticky Situation


[Ένα-δύο-ένα τέστ τέστ… (ταπ ταπ)… ένα-δύο… Που τον τζαιρό που έσσιει να χρησιμοποιήσουμεν το ‘όφωνο, ανάθθεμαν τα τζι αν ελείψαν οι παταρίες…]

Κύριε Κόκο μου, η γωνιούδα σου η δύο-επι-ένα, έννεν τίποτε το σπουδαίον εμφανισιακά. Οι καρέκλες σου οι πλαστικές εξοβάψαν που τα χρόνια: Που το τρίφτου-τρίφτου τόσα κορμιά πάνω τους, επήραν έσσω τους λλίην που την γυαλλάδαν τζαι λλίον που το χρώμαν. Στα τραπέζια σου, δε, εράγισεν πκιον το πλαστικόν τζαι θωρείς μες τις ρωγμούδες που εμείναν πίσω, νάκκον βάθος. Άν ήταν κορμοί δεντρών, εννά’σσιεν τζι έλεος! – μπορεί να εμετρούσαμεν το ξίφτισμαν τζαι να υπολογίζαμεν την ηλικίαν τους. Το όλον “ντεκόρ”, με τους τοίχους τους  ολοτζίτρινους που την κάπνα,  που τους εμισόφαεν το βάρος του κάθε ημερολογίου με τον αριθμό τυπωμένο μπροστά τζαι την παροιμίαν πουπίσω, τζαι της κάθε πατεριμής πο’κρέμμασες πάσσε αγιωμένην σπόνταν, λαλούμεν το… “ρουστίκ”. Ούτε οι μουσικές σου κύριε Κόκο μου πτοούν μας. Κανέναν παράπονον που το τρίγκι-τρίγκι, το χόπας-μάνα-μου, τζαι το τάχτιριτι.

Εμείς, δαμέ, Κύριε Κόκο μου. Μιαν την άλλην αντακώννουμεν τζι έρκούμαστεν προσκύνημαν στον ναόν σου. Τζαι “λάβετε φάγετε”, κοινωνούμεν το σουβλάκιν σου, τζαι “πίετε εξ αυτού” κατεβάζουμεν το κρασίν σου το σπιθκιάσιμον. Τζαι μέσσε τούτον το μυστήριον, φτάνουμεν ενίοτε εις στην μίαν, αγίαν, τζαι γαστρονομικήν Νιρβάναν.

Ήρταμεν πάλε εψές, Κύριε Κόκο μου. Εμπήκαμεν, εσσιαιρετήσαμεν, είδες μας τζι εγελάσαν τα μουστάτζια σου. Έπιασες παραγγελίαν με μμάθκια ορθάνοιχτα τζαι οι ρυτίδες σου εβαθύναν ώστι να σχηματίσουν την φιλοξενίαν. Τζαι ύστερα, εμείς εκάτσαμεν έξω, εις στην δροσιάν του Φθινοπώρου, να πιούμεν – σε στυλ apéritif – το πρώτον κρασούδιν.

Ήσουν γλήορος πάλε, όπως πάντα, Κύριε Κόκο μου: Ώστι να φτζιαιρώσει το κάρτον της πότσας, εσέρβιρες μας το pièce de résistance, την επιτομήν της τέγνης σου: την  παντοδύναμην σιεφταλιάν.

Αντάν τζαι πάω να ακκάσω, Κύριε Κόκο μου, τον πολυπόθητον πρώτον βούκκον, δικλώ ανεπαίσθητα πας το τζαμούδιν που θωρεί μες στο μαχαζίν σου, τζαι στυλλομμαθκιάζω. Εσπίασα καλλύτερα άμπα τζι εγελάσαν με τα μμάδκια μου: Πας στην βιτρίναν σου, ολόγυαλλον τζαι ατσαλάκκωτον, εμόστραρεν έναν αυτοκολλητούδιν. Τετράγωνον, με φόντον μπλέ (σχεδόν) ηλεκτρίκ, τζαι στην μέσην του ένας άσπρος μαίανδρος, περυτριγυρισμένος που χρυσά φύλλα δάφνης.

Έμεινεν μου ο βούκκος μες στο στόμα, ρε Κόκο! Συγχώρα με που έκοψα τζαι τα “Κύριε” τζαι τα “μου” προς στιγμής, αλλά Κύριε Κόκο μου, σάννα μου τζι επαραγνωριστήκαμεν; Εσού, ως εχτές, λλία πράματα έξερες για μέναν: πως τρώω το σουβλάκιν μου σόζουμον, πως μου αρέσκουν τα ξιδάτα, άτε, τζαι πως άμα πιω κανέναν ποτηρούδιν παραπάνω χασκογελώ σου, τζαι κάμνω σου ναζούθκια τζαμαί που παραφέρεσαι με τα σχόλια σου.

Τζαι γιώ, για σέναν λλία πράματα έξερα, ως τωρά, Κύριε Κόκο μου: Την δουλειάν σου, το γούστον σου στο τραγούδιν τζαι στην διακόσμισην, την αδυναμίαν που δείχνεις με τα ψευτο-κομπλιμάν σου στις γυναικοπαρέες… τζαι αππάρεντλή πως δεν έσσιεις καμιάν ένστασην ναν κολλημένο πάνω στην βιτρίναν σου το αυτοκόλλητον του μίσους!

Επιάστην η καρκιά μου Κύριε Κόκο μου. Το πρώτον πράμαν που επέρασεν που τον νουν μου ήτουν πως, τούτη ήτουν η τελευταία φορά ποννά φάω την  σιεφταλιάν σου πον μέλιν. Σιγά ποννα ξαναπατήσω εγιώ δαμαί!

Τζαι έπιαν με μια θλίψη, Κύριε Κόκο μου, σάννα τζι επέθανεν μια ιεροτελεστεία μου, μια που τις συνήθειες της καθημερινότητας. Σάννα τζι έσβηνεν έναν μυάλον κεφάλαιον που τις “σταθερές” μου.

Ύστερα, έπιασα να σε δικαιολογήσω. Άμπα τζι εν είσαι συ που το κόλλησες Κύριε Κόκο μου; Άμπα τζι εν κανένα κοπελλουρούδι, κανένας ξόφτερος που ήρτεν τζι εβανδάλισεν το μαχαζίν σου μες στην νύχτα; Άμπα τζι εν ηξέρεις πιλέ μου ΄ντα’μ’που σημαίνει τούντο σκέδιον; Τζαι γιώ ξιμαρίζω το όνομαν σου τζαι τις προθέσεις σου άδικα; (Εν αττυμούμαι, αλήθκεια, άλλην φοράν να είχα έτσι σημάδιν που σέναν, ούτε σε άκουσα να κόπτεσαι ποττέ για τα πολιτικά, για δεξιούς ζερβούς τζαι μέσους. )

Τζαι έπιαν με η απελπισία, Κύριε Κόκο μου, γιατί εν έξερα ποια εν η αλήθκεια έτσι όπως εθώρουν την Killa απέναντι μου, τζαι πουπανοθκιόν της κκελλές της τζείνο το σημάδιν που νεκατσιώ, που το φορούσιν πας στις μαύρες τις φανέλλες τους κάτι παιδκιά που γυρίζουν μες στες νύχτες, τζαι σπέρνουν το μίσος. Δίννουν αθρώπους, Κύριε Κόκο μου, πας στα δεντρά, με άλυσους, τζαι διούν τους ώστι να στήσουν. Τζαι ανεβαίνουν πας στις ταράτσες των πολυκατοικιών που ζιούν οι φτωσσιοί, οι “υπάνθρωποι”, τζαι άφτουν τους φώκον. Τζαι μασσιερώννουν, Κύριε Κόκο μου. Τζαι σπάζουν πάγκους τζαι περιουσίες σε υπαίθριες αγορές, τζαι φκαίνουν στις τηλεοράσεις τζαι ττοππουζιάζουν γιεναίτζες. Στέλλουν αθρώπους στη φυλακή, επειδή “περιπαίζουν τα ‘πιστεύω’ τους”. Τζαι οι ίδιοι “εν ανέχουνται” τα άλλα ‘πιστεύω’, τζαι κλείουν θέατρα που παίζουν παραστάσεις που δεν τους αρέσκουν.

Τζαι Κύριε Κόκο μου, τούτα εν κάθε μέρα στις τηλεοράσεις, στα ράδια, στις εφημερίδες. Κάθε μέρα. Κάθε. Μέρα.

Γι’αυτόν Κύριε Κόκο μου, λυπούμαι ποννα σου το πώ, έστω τζαι έτσι, αλλά η συνεργασία μας διακόπτεται:

Αν το έβαλες εσύ το αυτοκόλλητον, εν αυτονόητον το γιατί. Τζι αν δεν το έβαλες, εν ημπόρω να πιστέψω ότι δεν έξερες τι σημαίνει. Με τόσην προβολήν που έσσιει τούτη η ομάδα, εν ημπόρω να το πιστέψω! Τζαι προτιμώ να χάσω την σιεφταλιάν σου παρά να στηρίζω την επιχείρησην σου έχοντας τούτην την  υποψίαν ότι ήξερες ήντα’μ’που ένει τζαι άφηκες το τζαμαί.

Αλλά, Κύριε Κόκο μου, τζείνον που με επείραξεν παραπάνω, εν πως μπορεί να μεν το έβαλες εσύ, ούτε τζαι κανένας άλλος άγνωστος τζαμαί...




Μπορεί να το έβαλα εγώ.




Την μέραν που μου είπες πως ο Πακιστανός “βρωμά”, τζαι έκρυψα. Που ελάλες πως νεκατσιάς τους "παράλυτους" άμαν τους θωρείς να κάμνουν γυμναστική μιτά σου. Που ενευρίασες με τον σερβιτόρον σου επειδή εν ήξερεν άπταιστα ελληνικά. Που μου εξήγησες γιατί η γιεναίκα άμαν ντύνεται προκλητικά ζητά απελπισμένα να την βιάσουν. Που μου εκλάφτηκες για τον  ““λαθρο””μετανάστην που σου πιάνει το επίδομαν σου. Που μου είπες πως οι γκέης εν πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα μιτά σου επειδή αηδιάζουν σε. Τζι εγώ, έκρυφα. Τζαι κάθε φοράν που έκρυφα, εκολλιέτουν τζι έναν αυτοκόλλητον μες στην πόλην μου.

Τζαι εν σαννα τζαι εκόλλουν το εγώ.

Τζαι γιαυτόν Κύριε Κόκο μου, παρόλον που η σιεφταλιά σου εν όπως το μέλιν, εννα κάμω που σέναν την αρκήν…


Τζαι συγχώρα με. 


Συγχώρα με που αύριον το πρωϊν, πας στην βιτρίναν σου, πουπάνω που τζείνον το αυτοκόλλητον, εννα έβρεις κολλημένην μιαν σημαίαν rainbow.


Με εκτίμησην,



Η Marmite της KillaFlava.

Υ.Γ:  Η αντιπάθεια μας προς το αυτοκόλλητον εν υποδηλώνει κλίσην προς κάποιαν ιδεολογίαν πέρα που τον σεβασμό προς την αθρώπινην αξιοπρέπειαν. Το θέμαν έννεν κομματικόν.

July 6, 2012

Γαμοκουβέντες (part 1)


Που την ημέρα που ορίζουν την ημερομηνία του γάμου τους, οι μελλοντικοί νεόνυμφοι εως την ημέραν του πολυπόθητου event, προπονούνται σκληρά. Τζαι τούτο λαλώ το με πλήρη σοβαρότητα. Επειδή έννεν λλίο πράμα η προετοιμασία ενός γάμου αλα Κυπριακά. Με το που εξαφανιστούν τα μαύρα τζαι γέριμα σύννεφα που τον μεσογειακό μας ουρανό, χιλιάδες γαμπρονύφες πκιάννουν την θέση τους πίσω που την γραμμή εκκίνησης τζαι καρτερούν να ακούσουν το «Boom!» της shιπεθκιάς για να αρκέψουν να βουρούν.  Εάν υπήρχε Μαραθώνιος Διοργάνωσης Γάμου στους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Κύπρος θα εκέρτιζε το Χρυσό μετάλλιον.

Τις Κυριακές του προηγούμενου μήνα επέρασα τες σε γάμους. Όι εν ήμουν το υπερκινητικό παρανυφάκι που παίζει ξύλο μες στην εκκλησιά και τραβά το βέλος της νύφης, ούτε το πεντάχρονο με το μπαλόνι σε σχήμα Spiderman που αφού ετζυλήστηκε μες στο γρασίδι, μετά εποτζοιμήθηκε πας σε θκυό πλαστικές καρέκλες κολλητές την μιαν δίπλα της άλλης τσίντον γλύτσιν τον ύπνον του δικαίου. Εν ήμουν ούτε η έφηβη που πατικώθηκε τα μέικαπ τζαι ποζάρει με το δεκάποντο τζαι το φόρεμα-κουφέττα για να μπει αμέσως πρωτοσέλιδο (ή αλλιώς profile picture) στο fέισμπουκ. Αλλά ούτε τζαι η φοιτήτρια που σπουδάζει στα εξωτερικά τζι ήρτε οσάν τον τουρίστα για να φάει την σούβλα της, να ποστάρει στο τουίττερ «#Cyprus Wedding. I just ate souvla! Yumiiii!!» τζι ύστερα να συνεχίσει την έξοδο της για clubbing.
 
Είμαι ενήλικη-σε ηλικία γάμου- που επήε σε γάμο συνομηλίκων της, «ελεύθερη» τζαι πολιορκημένη που συγγενείς τζαι γνωστούς που μου βάλλουν την ευχή τους. «Τζαι στα ΔΙΚΑ ΣΟΥ!» Τζαι στα δικά μου, σκέφτουμαι κρυφά τους τζαι χαμογελώ. Εν να χαρείτε άραγες σου εάν εκπληρωθεί η ευχή σας τζαι αύριο παντρευτούμε με την Marmite μου;
  
Γάμος
 
Ο Παραδοσιακός/χωρκάτικος (του χωρκού δλδ) γάμος που γιορτάζεται οσάν τριήμερη πανήγυρη του Αποστόλου Ανδρέα. Που φκαίνουν τα τραπέζια στα πεζοδρόμια, κλείουν οι δρόμοι, έρκεται ο καζαντής, ο λαχειοπώλης, ο πωλητής κούννων, ο πωλητής μπαλονιών, η λουλουδού τζαι παίρνει τζι άφτει το καζάνιν με το ρέσι. Στην παράδοση εμπίπτει τζαι το στόλισμα της νύφης, το ξιούρισμα του γαμπρού τζαι λοιπές τελετουργίες δακρύβρεχτου ποσιερετισμού των γονιών που τα παιδκιά τους που αρμάστηκαν τζαι ξεκουμπίζουνται επιτέλους που το πατρικό/μητρικό τους σπίτι για να πάσιν να ανοίξουν νέο σπιτικό ( ΠΡΟΣΟΧΗ τούτο εν ισχύει 100% στις μέρες μας). Το soundtrack περιλαμβάνει ζωντανές μουσικές που τον φκιολάρην, τον λαουτάρην τζαι τους καλλίφωνους τραγουδιστές του χωρκού -τζαι πάσης Κύπρου αν φτάνουν συγγενείς με το ζευκάριν. Φακελλούδιν ελήφθη, αποστολή εξετελέσθη με πλήρη επιτυχία!
    
Ο Αστικός γάμος Ι. Τα τελειώματα θα τελεσθούν με ενθουσιασμό, στην αίθουσα δεξιώσεων χωρητικότητας 3000-5000 ατόμων, με μπουφέ που περιλαμβάνει που σούβλαν εως σολομό αλα κρεμ. Δίκαιος γάμος, μιας που εκόψαν τζι επήαν στην μούττην του βουνού που εν το χωρκό «Τρεις Ελιές τζαι Θκυό Κουκούτσια» για να καλέσουν τα τρίτα ανήψια τους, αλλά τζαι την Σάρα, την Μάρα τζαι το κακό συναπάντημα. Ο γάμος θυμίζει μπουζούκια τέταρτης κατηγορίας, με τες πότσες της κεο να στοιβάζονται όφκερες πας στα τραπέζια με τα χαρτομαντιλέ τραπεζομάντηλα τζαι την νύφη με τις κουμέρες να χορέφκουν ανυπόλυτες γυρόν που τους (κακούς;) σωσίες της Πέγκυς Ζήνας τζαι του Οικονομόπουλου. Ο γαμπρός θα χορέψει την τέλεια ζεμπεκιά αφούς την έκαμνε πρόβα τους τελευταίους έξι μήνες τζαι ούλοι θα μείνουμεν με το στόμα ανοιχτό όταν θα κάμει την κίνηση στέκω-στο-ένα-πόδι-τζαι-άξιππα-σβήννω-το-τσιάρο-που-χαμέ-με-το-σιέριν-μου. Εν που τζίντους γάμους που μπορείς να πάεις χωρίς φακελλούδιν, που μπορείς να δόκεις όφκερο φακελλούδιν ή ακόμα που μπορείς να πάεις τζαι ακάλεστος απλά για το χάι χούι αφού μες στον πολλή τον κόσμο εν θα σε πάρουν πρέφαν πως είσαι άγνωστος τους.

Ο Αστικός γάμος ΙΙ.  Τα τελειώματα θα τελεστούν με συγκρατημένη μεγαλοπρέπεια στην αίθουσα ή στον κήπο του ξενοδοχείου αστέρων. Θα σιερετήσει-δόκει το φακελλούδι- ο απλός ο κόσμος, θα ξιθάψει τζαι θα φορήσει τα θκιαμάντια της η κουτσή θκειά Μαρούλα τζαι θα νιώσει την αίγλη του ξενοδοχείου καθώς θα αντανακλάται στα γυαλλιστερά πατώματα. Θα φάει τα τσιμπήματα γαρίδας πανέ ο θκειός Πανίκος τζι ύστερα θα πάει έσσω τζαι θα παραγγείλει μιαν μιξ ενισχυμένη για να χορτάσει. Οι τυχεροί vip θα περάσουν στο κυρίως πιάτο με το γουρουνόπουλο τζαι την σάλτσα που μούρα, την μουσική με τα χιτς του σήμερα κατά προτίμηση Βανδή τζαι τα καψουροτράγουδα του λοβ radio.
     
Ο «Η ζωή μου εν σειρά του Παπακαλιάτη» Γάμος. Εν η πιο σύγχρονη εκδοχή κυπριακού γάμου τζαι μπορεί να κρατήσει θκυό ημέρες. Το μελλοντικό ζεύγος θα περάσει με τους φίλους του το hens/bachelors night του σε κλαμπ δαμέ γυρόν της Ελλάδας, της Αιγύπτου, της Μαλτάς τζαι λοιπών περιοχών. Σε τούντο γάμο θα παίξει η χορωδία στο background της λειτουργίας τζαι θα ελευθερωθούν θκυό άσπρα πεζούνια με το που φκούν οι νεόνυμφοι που την εκκλησιά. Το ζεύγος θα ανοίξει τες πύλες του φτωχικού του σπιτιού μόνον δια τους τυχερούς vip (οι υπόλοιποι καλεσμένοι θα αρκεστούν με το σιερέτησμα στο προαύλιο της εκκλησίας) όπου τζαι θα ακολουθήσει δεξίωση ή τραπέζωμα με sushi τζαι μέξικαν φούντ υπό τα φώτα της πισίνας τζαι της μπάντας που παίζει τζαζολαϊκά.

Ο cool γάμος. Εν ο γάμος που περιλαμβάνει παρόμοια έθιμα με τον πιο πάνω γάμο, με την μόνη διαφορά στο σιερέτησμα. Το ντίνερ θα πραγματοποιηθεί για τους εκλεκτούς προσκεκλημένους σε αίθουσα πεντάστερου ξενοδοχείου ή σε εστιατόριο με εκλεκτή κουζίνα τζαι μοντέρνα διακόσμηση. Εν ένας γάμος που ξεκινά με τρίμπιουτ στις δεκαετίες  ‘90-’00 αφούς ο dj θα παίζει που Κορκολή, Ρακιντζή εως Νίκο Καρβέλα  για να καταλήξει σε κλαμπ του 2012. Στον τοίχο θα υπάρχει οθόνη που θα προβάλλει φωτογραφίες του ζευκαριού που τα παιδικά τους χρόνια εως τζαι σήμερα. Η νύφη με κότσο-μονόκερο τζαι πουά φόρεμα αγκαλιά την Μπάρμπη τζαι ο γαμπρός με μαλλί γλυφτό που το τζερί να μου ξυπνούν εφιάλτες της παιδικής μου ηλικίας τζαι λέξεις όπως: βρουλλάκι, πριτς, φιρφιρής, καψούλης, φράντζα, τσιόφτα, κολιέ με ασημένα γράμματα το όνομα, ατζεντίνα, περιοδικό κατερίνα. Σε τούντο γάμο αν είσαι στενός συγγενής ή φίλος των νεόνυμφων θα περάσεις τέλεια, εαν όι τότε έκατσες πάνω αφούς θα νιώθεις οσάν τον σπασίκλα στο χορό των αποφοίτων.

 Γάμοι με theme
 
Ο « Έθελα τον Χαβανέζικο αλλά εν έκατσε» Γάμος: Που τελείται σε ένα ταπεινό ξωκλήσι με sea-view, που η νύφη φορεί ένα απλό λιτό τζι απέριττο νυφικό-νυχτικό, ή κάτι πολύχρωμο για να σπάσει η ασπρίλλα της μέρας, το μαλλί της εν λουμένο με θαλασσινό νερό για να πουκλώννει φυσικά, τζι ο γαμπρός εμφανίζεται με άσπρο λινό κοστούμι τζαι σανδάλιν του Ερμή. 
Ο «born to be wild and married» Γάμος: Που ο γαμπρός φορεί τα καθημερινά του πέτσενα ρούχα τζαι τις καουμπόικες ποδίνες τζαι  παντρεύκεται την νύφη που φορούσε μαύρα τζαι διχτυωτά. Καβαλλούν την χάρλεη τζαι φεύκουν συναπαρτζιά με δεκαπέντε άλλους μοτορτζίες για την ταβέρνα στα βουνά. 
Ο «Black Swan παντρεύκεται τον Ρόμποκοπ» Γάμος: Η ταινία "Μαύρος Κύκνος" εκτός που καλές εντυπώσεις, άφηκε τζαι τις επιρροές της στη μόδα των νυφικών τζαι των ντεκορατέρ αλλά εκρατήσαν την παράδοση στο άσπρο χρώμα. Η νύφη, η κουμέρα, η πεθερά, τζαι τα παρανυφάκια εν ντυμένες με φτερά τζαι πούπουλα που πάνω ως κάτω. Ο γαμπρός εν τυλιμένος μες σε ένα ασημένιο κοστούμι που γυαλλίζει, φορεί ασημένιο γιλέκκο τζαι ασημένια γραβάτα.
  
Είτε ο γάμος εν θεσμός, παράδοση, κοινωνικά στερεοτυπική τελετή, φυλακή, θρησκεία τζαι ό,τι άλλο θέλετε πέτε τον, εν κάτι που αφορά μόνο τσίνους τους δύο που παίρνουν την απόφαση να μπουν σε τούτη την διαδικασία. Τζαι τούτη η διαδικασία συνήθως έχει χάζιν. Θορείς τες φαντασίες τζαι τα κομπλεξιλίκια που φκάλλει ο καθένας τζαι γελάς. Εν η μέρα των νεόνυμφων όμως τζι όπως θέλει ας τον κάμει τον γάμο του! Έχει τζαι λύπη, επειδή υπενθυμίζει σου πως εσύ εν δικαιούσαι να εκφράστεις ανάλογα. Εν η συγκίνηση τζαι η λάμψη που θορείς μες στα μμάθκια του ζευκαρκού που τζίνην ειδικά την μέρα νιώθει ότι κατέκτησε την προσωπική τζαι την κοινωνική ολοκλήρωση τζι ας μεν κρατήσει για πάντα, τουλάχιστον εχαρίκαν το παναήριν τους. 

Εμείς γιατί να μεν χαρούμε το δικό μας; 

Με εκτίμηση, η Killa Flava της Marmite.


(...to be continued που την Marmite)